Wat het betekent om christen en neurodivergent te zijn

Geloof is voor Adriënne altijd vanzelfsprekend geweest, hoewel het ook een continue zoektocht is. ‘Ik heb eigenlijk nooit getwijfeld of God bestaat. Voor mij was dat geen vraag, maar wij zijn ook wel eens in disconnectie met God. Niet omdat God afwezig is, maar omdat het leven vol is, intens en soms overweldigend.’ Juist die intensiteit hoort bij neurodiversiteit. Adriënne heeft kenmerken van ADHD, hoogsensitiviteit, dyslexie en hoogbegaafdheid. ‘Dat betekent dat ik veel input krijg, gevoelig ben voor sfeer en emoties, en veel tegelijk wil. Het maakt het leven rijk, maar ook complex. Het is niet per se makkelijk om in deze wereld te staan. Er is veel onbegrip.’

Die complexiteit raakt volgens haar aan iets wat veel mensen herkennen, zeker in deze tijd: angst. Angst voor wat er gebeurt in de wereld, angst om het verkeerd te doen, angst om tekort te schieten. Adriënne vindt het belangrijk om daar eerlijk over te zijn. ‘Ik word een beetje allergisch als mensen zeggen: “Je mag niet angstig zijn.” Angst mag er zijn. Het is onderdeel van mens-zijn. Tegelijkertijd is er een verschil tussen angst erkennen en erdoor verlamd raken. Angst overwinnen is iets anders dan geen angst hebben. Moed zit voor haar in het durven handelen, ook als die angst nog niet weg is. De manier waarop het geloof in Hour of Power wordt verwoord, vind ik krachtig. Je kan er persoonlijk ook iets mee in de week. Het geloof blijft niet steken in grote woorden, maar raakt het dagelijkse leven. Zonder oordeel, samen met God door het leven gaan en blijven denken in mogelijkheden.’

Een belangrijk thema in Adriënnes geloofsleven is ruimte voor het denken. Dat komt samen in haar favoriete bijbeltekst: ‘Heb de Here uw God lief met heel uw hart, heel uw ziel, heel uw kracht en heel uw verstand. Juist dat laatste woord raakt me, want je mag ook nadenken. God heeft je niet voor niets zo gemaakt. Intelligentie, nieuwsgierigheid en analyse horen voor mij bij hoe God mensen heeft geschapen. Wat me raakt in de boodschap van Hour of Power is de nadruk op identiteit. God houdt van je zoals je bent, dus ook als je neurodivergent bent. Het is ook belangrijk dat je van jezelf leert houden. Dat laatste wordt vaak vergeten. Als je jezelf voorbijloopt, raak je uit balans. Dan geef je te veel en raak je jezelf kwijt. Dat is niet Gods bedoeling.’

Voor Adriënne is balans iets wat elke dag opnieuw aandacht vraagt. ‘Ik heb heel veel ambitie. Ik wil altijd heel veel dingen, maar er zitten maar 24 uur in een dag. Dat is echt heel onhandig. Je hebt ook maar zoveel energie. Dat betekent dat je voortdurend keuzes moet maken. Waar stop je je tijd in? Waar leg je accenten? Soms vraagt dat ook om begrenzing. Dan moet je gewoon stoppen. Hier heb ik een boek van The Bible Project. Het is eigenlijk elk bijbelboek samengevat in een soort cartoon. Dat past perfect bij hoe mijn brein werkt. Ik wil eerst het overkoepelende idee snappen en daarna inzoomen op bepaalde gedeeltes. Het is theologisch heel diepgaand. Dat vind ik er mooi aan.’

Op de vraag naar haar levensdoel spreekt Adriënne liever over haar ‘waarom’. Tot je volle potentie komen, is geen eindpunt, maar een weg. Een zoektocht die niet altijd gemakkelijk is. ‘Ik heb geen makkelijk leven. En ik maak het mezelf ook niet makkelijk. Mijn kinderen zijn ook neurodivergent. Eigenlijk mijn hele familie. Elke zondagmorgen kijken we naar Hour of Power. Vooral de oudste luistert aandachtig mee. Die vindt de preek ook wel heel interessant. En alles wat ze ermee meekrijgen is mooi meegenomen.’