Sven Likkel raakte verlamd door duikongeluk

Het is 7 augustus 2017. Sven is met zijn ouders heerlijk op vakantie in Frankrijk. Maar tijdens die dag, als Sven aan het zwemmen is, gaat het vreselijk mis. ‘We waren een beetje lollig aan het doen. Het was vakantie, alles is dan leuk en gezellig. Op dat moment maak ik een duik in het water, in het ondiepe gedeelte. Ik stoot heel hard mijn hoofd, met een nekbreuk tot gevolg. Ik had eigenlijk alleen hoofdpijn op dat moment. Dus ik dacht: oh, dat zal wel een flinke bult worden. Ik wilde omhoog zwemmen en probeerde mijn lichaam te bewegen, maar dat lukte niet. Dat was heel apart.’

Vervolgens blijkt Sven zijn nek gebroken te hebben. Dat komt voor hem op dat moment niet als verrassing. ‘Ik denk dat ik misschien de eerste was die die diagnose stelde. Ik was helemaal bij. Heel bewust dacht ik na over wat er aan de hand kon zijn. Toen dacht ik: ik denk dat ik mijn nek heb gebroken. Ik lag natuurlijk nog onder water, dus het duurde even voordat iemand mij uiteindelijk omhoog haalde.’ Hoewel je zou verwachten dat iemand dan volkomen in paniek moet zijn, is Sven op dat moment verbazingwekkend rustig en kalm. ‘Ik zie daar heel erg Gods hand in. Hij was erbij en heeft mij geholpen om kalm te blijven.’

De dan 15-jarige Sven wordt vervolgens per helikopter naar het ziekenhuis in Genève gebracht, want het gezin was dicht bij de Zwitserse grens op vakantie. ‘Daar lig je dan’, vertelt Sven. ‘Je denkt na over je toekomst: hoe gaat die eruitzien? Als je 15 jaar bent, heb je je hele toekomstvisie nog niet gepland.’ Judith is dan al wel in zijn leven. ‘Je bedenkt je ook niet dat je in een rolstoel verdergaat. Het was heel erg schakelen en je denkt: wat gebeurt er hier?’

Als de doktoren bij Sven aan zijn bed komen, terwijl familieleden hem omringen, krijgt hij een hartverscheurende prognose te horen: als wonderen uitblijven, zal Sven de rest van zijn leven in een rolstoel zitten. ‘Wij hebben heel bewust gekozen om positief te blijven en te zeggen dat we in het wonder blijven geloven en tot die tijd de lessen te leren die we kunnen leren’, reageert Sven daarop.

Het is een moeilijke periode die vervolgens voor Sven en Judith aanbreekt. ‘Het was heel zwaar, omdat het enorm veel energie kost. Er zijn zoveel dingen die op je afkomen: het ziekenhuis, je emoties en alle praktische dingen. We mogen ons allemaal realiseren dat we van God afhankelijk zijn en ik mag dat in levenden lijve meemaken. Dat is ook het hele principe van het evangelie: we zijn afhankelijk van Christus’, merkt hij op. Sven gaat vervolgens door een lange tijd van therapie heen en moet op een nieuwe manier leren te leven. Dat heeft ook impact op zijn relatie met Judith. ‘We moesten echt gaan onderzoeken hoe we met elkaar verder zouden gaan.’

Voor Judith is het absoluut geen optie om de relatie met Sven na zijn ongeval te beëindigen. ‘Je hield van elkaar. Je bent jong en je hebt genoeg vlinders in je buik. Ik wist ook nog niet wat de toekomst zou gaan brengen. Het was in mijn hoofd nog niet opgekomen om te zeggen: ik ga weg. Natuurlijk gaan we dit samen aan.’ ‘Ik heb zo immens veel respect voor Judith”, antwoordt Sven als het gaat om haar keuze om aan zijn zijde te blijven. ‘Dat je zo’n keuze maakt op jonge leeftijd’, zegt hij met bewondering. ‘Ik had zelf ook heel goed begrepen als ze had gezegd dat ze dit niet zou kunnen. Toen ik het aan haar vroeg, was het duidelijk en wisten we al vrij snel dat we wilden trouwen.’

De twee stappen in de jaren daarna in het huwelijksbootje. Het onderwerp ‘vertrouwen’ is iets wat de levens van de twee typeert en ook ondervinden ze allebei Gods nabijheid. ‘We waren heel veel bezig met vertrouwen, al voor we met elkaar trouwden. Er waren een aantal dingen die speelden, die moeizaam waren. Maar iedere keer kwam het allemaal weer goed. Als God het zo voor je neerlegt, wist ik zeker dat het goed was.’

Wat zijn volgens Sven de mooiste drie kwaliteiten van Judith? ‘Sowieso haar zorgzaamheid. Er zit zoveel liefde in haar. Dat zie je niet alleen naar mij toe, maar ook naar anderen. Ik vind je ook een hartstikke mooie vrouw’, zegt Sven terwijl hij zijn Judith aankijkt. ‘Ik vind het ook prettig om bij je te zijn en te genieten van het leven samen. Wat ik zo gaaf vind aan Judith, en dat heb ik weer wat minder, is dat ze veel meer de emotionele kant laat zien. Ik denk dat we daardoor heel erg mooi samenwerken. Zij voegt heel veel toe aan mijn leven.’

Judith noemt vervolgens op haar beurt de mooiste kwaliteiten van Sven. ‘Sven is een heel fijn persoon om mee te praten en zoekt altijd naar oplossingen. Hij heeft altijd wel ergens ideeën over. Ik kan goed mijn ei bij hem kwijt. Hij is heel sociaal, kan makkelijk kletsen en weet veel. Hij is echt een steun voor mij.’

‘Uiteindelijk geloof ik dat we niet naar onszelf moeten kijken maar God moeten blijven verheerlijken en dat we Zijn verhaal door ons heen mogen vertellen’, reageert Sven als hem gevraagd wordt wat zijn droom is. ‘Dat gebeurt deels door ons verhaal te vertellen zoals we nu op televisie doen, maar ook door voor jongerengroepen te spreken. Door er open over te zijn, creëer je ook een gelijkspelniveau waarin je met elkaar een gesprek kan voeren in plaats dat je je een beetje afzonderlijk houdt van mensen.’

Iedere ochtend wordt Sven door verpleegkundigen uit bed gehaald. Als Judith vrij is, maakt ze ontbijt voor hem klaar. ‘Als hij uit bed is, gaat hij meestal wat voor school doen (Sven studeert psychologie, red.) en ik richt me dan op het huishouden. Ik help hem als hij naar toilet moet of als we wat gaan eten en drinken. Tenzij ik aan het werk ben, dan helpen mijn ouders en zijn ouders hem.’

Hoe hulpbehoevend is Sven op schaal van 1 tot 10? ‘Praktisch zou ik mezelf een tien geven, maar op de een of andere manier heb ik wel heel veel dingen gevonden die ik heel zelfstandig kan doen’, reageert Sven. Zo studeert Sven psychologie, doet hij vrijwilligerswerk en houdt hij zich bezig met politieke activiteiten.

De keuze om psychologie te studeren is heel bewust. ‘Na het ongeluk maakte ik die keuze. Juist ook omdat ik heel erg nieuwsgierig was hoe het komt dat ik zo positief ben gebleven, terwijl anderen in de put raken en daar misschien niet meer uit weten te komen. Het lijkt mij heel gaaf om daarin onderzoek te kunnen doen en mezelf tot een expert te ontwikkelen, nog los van het feit dat ik een ervaringsdeskundige ben. Het lijkt mij heel gaaf om mensen daarin te kunnen helpen.’

Waar Sven studeert voor psychologie is Judith werkzaam als verpleegkundige in een revalidatiecentrum. ‘Ik deed de opleiding al voor het ongeluk van Sven, maar het brengt zeker wat handigheden mee. Ik wil graag een steunende vrouw zijn en het lijkt mij heel gaaf om samen Gods Woord te kunnen delen en anderen te kunnen helpen.’