'Als sport en geloof niet samengaan, waarom heeft God mij dan met een talent voor sport geschapen?' Het is een vraag, waar topsporter Jan Achterberg mee worstelde. De topsporter die meerdere topprestaties op zijn naam heeft staan, vertelt hoe hij jaren heeft gezocht naar een manier om zijn sport en geloof te combineren.
Leven van je geloof
Zijn twijfel werd aangewakkerd toen iemand in de kerk tegen hem zei: ‘Sport en geloof kunnen gewoon niet samengaan.’ Dat raakte me. Als dat waar was, zou het betekenen dat God me met een groot talent voor sport heeft geschapen, maar dat ik er niets mee mocht doen. Dan heeft God een heel lelijk grapje met mij uitgehaald. Dat kon ik niet accepteren. Ik kon mijn plek binnen de kerk niet vinden. Tegelijk begrepen mensen in de sportwereld niet dat ik mijn geloof zo belangrijk vond. Die twee kwamen nooit echt bij elkaar.’
Kruispunt van sport en geloof
In zijn sportcarrière volbracht hij de meest extreme sportieve uitdagingen. Zo liep hij op één dag maar liefst 160 kilometer en nam hij het bijzondere besluit om in 14 dagen 14 marathons te lopen, eindigend in Parijs. Dit idee ontstond niet zomaar. Jan werkt al geruime tijd op het kruispunt van sport en geloof, waarbij hij sporters begeleidt die zich zowel willen ontwikkelen in hun sport als in hun geloof. Toen de Olympische Spelen in Parijs dichterbij kwamen, groeide bij hem het verlangen om sport en geloof op een bijzondere manier onder de aandacht te brengen. Zijn plan was om dagelijks een marathon te rennen richting Parijs. Dit pakte hij vol vertrouwen op, maar al op de tiende dag kreeg hij te maken met een ontsteking aan zijn rechter scheenbeen. De pijn was heftig, maar Jan wist door te zetten, mede door zijn achtergrond als duursporter en marathonschaatser. ‘Pijn is niet fijn, maar ik heb geleerd om het een plek te geven. Zodra je dat herkent, is het makkelijker om door te gaan.’ Op de laatste dag, met de Eiffeltoren in zicht, werd Jan opgewacht door zijn vrouw en supporters. Hij had het gehaald: de enige Nederlander die in 14 dagen via 14 marathons naar Parijs liep. Dit uitzonderlijke sportieve succes combineerde Jan met zijn diep gewortelde geloof, iets wat niet altijd even vanzelfsprekend is dat sport en geloof samengaan.
Onze waarde hangt niet af van wat we doen
Voor Jan betekent dit dat hij zijn talenten inzet om Jezus te laten zien in de sportwereld. ‘In de sport draait alles om prestaties. Je bent zo goed als je laatste wedstrijd. Dat legt een enorme druk op mensen, waardoor sommigen zelfs naar doping grijpen. Maar wat ik van Jezus heb geleerd, is dat onze waarde niet afhangt van wat we doen, maar van wie we zijn. Toen Jezus werd gedoopt, had hij nog niets gepresteerd, maar toch kwam de stem uit de hemel: ‘Dit is mijn geliefde Zoon.’ Die onvoorwaardelijke liefde wil ik uitdragen in de sportwereld.’
Sportbijbel
Het verhaal van Eric Liddell, de Schotse atleet die tijdens de Olympische Spelen van 1924 zijn race op zondag weigerde te lopen om zijn geloof te eren, was een grote bron van inspiratie voor Jan. Hij liet zien dat sport en geloof wel samen konden gaan. ‘Liddell zei: “God heeft me snel gemaakt en als ik ren, voel ik Gods vreugde.” Dat voel ik ook als ik sport. Uiteindelijk werd Liddell kampioen op de 400 meter.’
Jan’s droom is dat elke sportclub minstens één christen heeft die Jezus zichtbaar maakt. ‘Als we ons daarop richten, kunnen we zoveel mensen bereiken. In Nederland sport meer dan de helft van de bevolking. Als christenen binnen de sport hun geloof uitdragen, kunnen we een verschil maken.’ Hij werkt inmiddels aan projecten zoals een sportbijbel, bedoeld om christelijke sporters te ondersteunen in hun geloofsreis en hen te helpen hun geloof te delen met teamgenoten. ‘Het gaat erom dat mensen Jezus ontmoeten, en ik geloof dat de Bijbel daarin centraal staat.’
