Rob de Nijs over zijn geloof in God

‘Nederland verliest een van zijn grootste zangers’ of ‘Een icoon is niet meer’ zijn zo even twee koppen die de afgelopen week voorbijkwamen toen Rob de Nijs overleed. Onze oma’s en opa’s, onze vaders en moeders, wijzelf groeiden op met deze zeer getalenteerde zanger en zijn muziek. Zijn teksten waren ‘uit het leven gegrepen’ en ‘zo herkenbaar’ zei menig fan. Rob de Nijs groeide op in een katholiek gezin in Amsterdam. Omdat hij astmatische bronchitis had, ging hij naar een openluchtschool in het Oosterpark. Daar maakte hij tijdens de catechisatie (onderwijs in de christelijke geloofsleer) kennis met de verhalen van Christus en raakte onder de indruk. ‘Ik weet nog dat ik bij mezelf dacht: als ik maar half zou kunnen wat ik in die verhalen hoor, dan is Christus mijn voorbeeld en moet ik mijzelf aan Hem overgeven.’

‘Ik ben geen wijsgeer, maar ik heb in de loop der jaren wel levenswijsheid gekregen. Ik besef dat ik helemaal niet zo geweldig ben als dat ik dacht toen ik jong was. Het is eigenlijk gewoon hard werken en proberen zo goed mogelijk te leven. Dat is vaak het aller moeilijkste, omdat ik denk – en eigenlijk wel zeker weet – dat iedereen fouten maakt in zijn leven en dat het leven soms ook dingen met je doet die je eigenlijk niet wilt, maar het gebeurt toch. Ik weet nog toen ik 19 was en toelatingsexamen moest doen voor de HBS. Toen ben ik heftig gaan bidden, want ik zat op de openluchtschool en dat hield in dat ik drie kwartier les kreeg, kwartier pauze, drie kwartier les, kwartier pauze. Aan het eind van de zes jaar lagere school had ik een behoorlijke achterstand en kreeg bijles. We mochten kiezen – ik weet niet eens wat de andere keuze was – maar ik koos catechisatie. Daar heb ik de prachtige verhalen over Christus gehoord. Ik vond die man zo geweldig! Ik dacht: als ik maar half kan wat ik in die verhalen hoor, dan is Hij dé man en dan moet ik mijzelf aan Hem overgeven. En ja, het bidden heeft geholpen, want ondanks dat ik enorm achterliep, ben ik toch geslaagd voor mijn toelatingsexamen.’

In nood leert men bidden, is het gezegde en dat doen veel mensen. En als ze dan geholpen zijn, zetten ze God weer even in de wachtkamer totdat het weer nodig is. Maar dat is niet zo bij jou, toch?

‘Absoluut niet! Nee, ik heb eigenlijk elke dag contact. Ik bedoel, misschien ben ik heel liberaal in mijn geloof, maar ik zou bijna zeggen: ik neem met Hem de dag door. Iedereen weet dat bepaalde dingen die hij of zij doet op een dag goed zijn of dubieus of je had het misschien toch anders moeten doen. Dus ik vraag ook om de zonde te vergeven van andere mensen die bijvoorbeeld mij hebben pijn gedaan. Dat is vaak heel moeilijk, maar ik doe het wel. Het hoort bij mijn zijn. Ik denk dat vergeving heel noodzakelijk is om dat te doen. Het is natuurlijk heel makkelijk om in bitterheid te verdwalen bijna, maar ik denk dat het veel mooier is om steeds te zeggen tegen God: “Ik ervaar dit als vreselijk wat er nu gebeurt, door wie dan ook, maar ik vraag U toch om mij te helpen die mensen te vergeven.” En dan hoop ik ook dat mijn fouten daarin vergeven worden. Vergeving is voor mij het allerbelangrijkste in het geloof, want wie zou je zijn als je mensen niet zou kunnen vergeven? Als alles wat je gedaan hebt, wat niet goed was, zich maar opstapelde en opstapelde en je zou daar zelf mee klaar moeten komen. Dat kan helemaal niet! Dus wat dat betreft ben ik blij dat Christus er nog steeds is.’

‘Heel veel mensen hebben het vooroordeel dat geloven ouderwets is en dat mensen die Christus in hun hart hebben gesloten, een beetje conventionele mensen zijn. Dat is helemaal niet zo. Dat was Christus ook niet natuurlijk. Hij ging naar de mensen die met de neus werden aangekeken. Dat is toch een mooi voorbeeld? Ik kan me nog herinneren dat ik het lied ‘Malle Babbe’ zong. Aan het middenstuk ergerden heel veel christelijke mensen zich. ‘Maar zondags in de kerk zit daar zo’n meneer, stijver dan een houten plank, met spijkers in zijn kop, te kijken in zijn bank.’  Zoiets ging het en ze wilden het niet draaien destijds bij de NCRV. Toen is een dominee uit Amsterdam mij te hulp geschoten. Hij belde mij op en zei: “Het is zo’n goed lied, want het gaat eigenlijk over waar Christus het altijd over heeft: dat je juist die mensen en de prostituees, noem ze allemaal maar op, dat je daar ook open voor moet staan.” En wat gebeurt is dat ‘de heren met gestreken vesten’ op de eerste rij in de kerk hypocriet zitten te doen en door de week de katjes in het donker knijpen.’

‘Wanneer ik bid, praat ik met Christus. God is voor mij eigenlijk verder weg. Ik weet dat Hij er is, maar voor mij – daar ben ik weer een mens voor – is het zo moeilijk om God te visualiseren. Als ik bid, dan wil ik graag iemand zien. Anders lijkt het net of mijn woorden ergens in het heelal verdwijnen. Dat vind ik het prachtige: dat Christus er is. En ook dat Hij gestorven is voor onze zonden, dat maakt het voor mij makkelijk om aan Hem vergeving te vragen. Hij is bovendien ook een figuur die je als mens je kan voorstellen. Je hebt erover gelezen, je weet eigenlijk Zijn handel en wandel precies en dat is natuurlijk prachtig. Want alleen maar bidden tot iets, ja, vind ik moeilijker.’

Denk je dat mensen Rob de Nijs op deze manier kennen?

‘Dat weet ik niet. Het is natuurlijk ook niet mijn streven in het leven dat ik leid als publiek figuur: ik ben een zanger en geen evangelist. Ik kan mijn verhaal vertellen en hopen dat andere mensen reageren: oh, zo zou ik het ook willen zien.’