Pauline Calmez helpt jongeren zonder thuisbasis

Er werd tegen haar gezegd: juist op de plekken waar het donker is, kun je Jezus ontmoeten. Die uitspraak bleef hangen bij Pauline Calmez. Ze herinnert zich hoe één gesprek alles veranderde. ‘Er was een mevrouw die stopte en vroeg: “Waarom doe jij dit?” We raakten in gesprek en ze vertelde haar hele verhaal. Ze was heel eenzaam, had schulden en had geen contact meer met familie. Ik wist niet wat ik moest zeggen, maar ze liep met een glimlach weg. Daar merkte ik dat als je naar donkere plekken gaat en daar licht brengt, Jezus daar ook is. Vanaf dat moment wist ik: dit wil ik, hier wil ik zijn voor mensen die niemand ziet.’

Die overtuiging kreeg nieuwe richting toen ze als tiener een documentaire zag over jongeren in Rotterdam-Zuid. ‘Het raakte me dat het jongens waren die vanaf kinds af aan zoveel hadden meegemaakt. Er zijn zoveel die opgroeien in armoede, in gebroken gezinnen om er uiteindelijk helemaal alleen voor te staan. Dan worden ze achttien en ‘probleemjongeren’ genoemd, maar het zijn nog steeds mensen, alleen met een gebrek aan liefde en veiligheid. Ik dacht: als ik iets wil doen voor deze jongeren, dan kan ik beter daar gaan wonen. Ik kwam van het platteland en woonde ineens in Tarwewijk. Ik kende die wereld niet, sprak de taal niet, maar was er wel. Gewoon aanwezig en dat werd gewaardeerd.’

‘Er zijn heel veel jongeren die nergens bij horen. Erbij horen is zo belangrijk voor je identiteit en gevoel van veiligheid. Een groep verhardt en zoekt aansluiting bij criminaliteit. Maar een veel grotere groep trekt zich terug. Die wordt stil, eenzaam, angstig, depressief. Dan kom je in de GGZ en ga je over jezelf praten, terwijl het probleem vaak is dat je nergens bij hoort, dat er geen mensen zijn die van je houden, die je waardevol vinden. Ik wilde een plek creëren waar jongeren wél kunnen meedoen.’

‘In mijn werk draait het om nabijheid. Dat blijkt ook uit het verhaal van Tayrrell. Hij was een stoere, verharde jongen. Maar als je hem beter leerde kennen, zag je dat hij vastgelopen was in zichzelf. We zaten op de stoep en ik zei: “Wanneer doe je nou je masker af?” Toen barstte hij in tranen uit. Jaren later kwamen we elkaar opnieuw tegen. Hij zocht een stageplek, kwam de stichting tegen en zag mijn naam. Hij mailde me en heeft anderhalf jaar stagegelopen, zijn diploma gehaald en werkt nu zelf als jongerenwerker. Het raakt me om te zien hoe hij zijn leven heeft omgebogen en hoe hij nu zelf anderen helpt.’

De aanpak van Pauline draait om samen optrekken. ‘We organiseren ontmoetingsactiviteiten, ontwikkelingsactiviteiten en vrijwilligersactiviteiten. Jongeren leren elkaar kennen, ontwikkelen zichzelf en zetten zich in voor anderen. Als je samen kookt voor daklozen of een maatje wordt van iemand, ontdek je dat je van waarde bent. Ik word daarbij gedreven door de liefde van God. Liefde is zo basaal, iedereen heeft het nodig en begrijpt het. Dat motiveert mij om moedig te zijn en stappen te zetten, ook als ik niet weet hoe het uitpakt.’

Tegelijk kent ze ook de kwetsbaarheid van dichtbij. ‘Ik weet hoe het is om je alleen en ongezien te voelen. Ik ben gepest op school. In combinatie met de groei van mijn organisatie en ingrijpende gebeurtenissen liep ik vast. Ik heb te hard gewerkt, te veel verantwoordelijkheid genomen en te weinig voor mezelf gezorgd. In korte tijd verloor ik drie vrienden. Dat maakte me heel angstig. Ik moest leren wat het betekent om op God te vertrouwen als je zelf de weg niet weet.’

Die ervaring bepaalt ook haar blik op jongeren. ‘Ik kijk door de ogen van Jezus naar mensen. Ik weet hoe kostbaar ze zijn. Je kunt zoveel fouten maken, maar er is altijd genade en er is altijd een volgende stap. Als jongeren niet meer weten wat de volgende stap is, geloof ik dat er altijd hoop is. Er is een enorme toename van mentale problemen onder jongeren. En het antwoord is vaak: ga maar in jezelf werken. Terwijl onze samenleving heel individualistisch is geworden en gemeenschappen ontbreken. We verwachten dat jongeren zelf hun netwerk opbouwen, maar dat is hartstikke ingewikkeld. Zeker als je al op achterstand staat. Zelfredzaam bestaat niet, je moet samen redzaam zijn.’

‘We hebben nog geen vaste plek. We zijn al zeven keer verhuisd, maar ik droom van een clubhuis op Zuid waar jongeren elke dag terecht kunnen. Een plek die inspireert en laat zien dat het anders kan. We willen onze manier van werken landelijk uitrollen, zodat ook op andere plekken jongeren geholpen kunnen worden. Mijn motivatie is in al die jaren niet veranderd. Het is aan Hem die bij machte is om oneindig meer te doen dan wij kunnen vragen of denken. Die tekst inspireert mij om groter te denken, nieuwe stappen te zetten en te vertrouwen dat God de kracht geeft om te doen wat er op je pad komt.’