Ondernemer Leen de Bruyne kreeg ander godsbeeld door heftige burn-out

Jarenlang werkte Leen keihard aan zijn bedrijf. Hij wilde snel groeien, groter worden, honderd keer meer waarde creëren. Maar zijn gedrevenheid als ondernemer had een keerzijde. Leen stortte letterlijk in op een dag en bleek een heftige burn-out te hebben. ‘Ik was een controlfreak, zoals veel ondernemers. Alles moest doorgaan, koste wat het kost. Maar mijn lichaam trok uiteindelijk aan de noodrem. Ik had mezelf met een paar kalmeringspilletjes naar kantoor gesleept, rende van afspraak naar afspraak en was onderweg nog even een hamburger gaan halen. En toen… toen was het gewoon klaar. De ambulancebroeder vroeg aan de vrouw die over hem heen gebogen stond of hij nog ademde. Een beetje. Een polsslag voelde ze niet. Ik hoorde het allemaal terwijl ik daar lag .Alles trok samen, het leek alsof ik stikte en ik dacht: dit is het dan.’

‘Op dat moment dacht ik dat ik doodging, maar het bleek een stevige burn-out te zijn, met paniekaanvallen en pleinvrees. Autorijden lukte niet meer, gesprekken van vijf minuten waren te veel. Maandenlang zat ik in een donkere tunnel. Alles waar ik ooit vertrouwen in had gehad, viel weg. Ik vertrouwde mijn eigen lichaam niet meer. Reizen, weggaan, in de trein zitten – het voelde allemaal onveilig. Ook in mijn geloofsleven viel het stil. Ik bleef naar de kerk gaan, maar ik was vooral met overleven bezig. Slapen lukte niet meer. Bidden ook nauwelijks. Het geloof werd iets op de achtergrond.’

Toch was dit niet het einde van het verhaal. Hij herstelde langzaam maar zeker van zijn burn-out. Leen zocht hulp, praatte met mensen, las boeken – onder andere van C.S. Lewis en Henri Nouwen. Vooral het boek ‘Eindelijk thuis’ van Nouwen raakte hem diep. ‘Het gaat over het verhaal van de verloren zoon. Over hoe we ons allemaal in beide zonen kunnen herkennen: de losbol én de moralistische oudste. Maar uiteindelijk draait het om de vader – die onvoorwaardelijke liefde toont, de armen openhoudt. Ik heb het vaderhart van God ontmoet. Niet als snelle oplossing of religieuze pleister, maar als diepe ervaring van nabijheid. God is zo groot, daar kun je niet omheen. Maar Hij komt ook oneindig dichtbij. Dat is geen theorie, dat is ervaring.’

Zijn geloof kreeg een nieuwe vorm, een ander fundament. ‘Vroeger gaf ik God opdrachten. Nu leer ik om meer bij Hem te zijn, om te ontvangen. Niet alles hoeft een project of prestatie te zijn. Het gaat niet om beter je best doen of de juiste theologie aanhangen, maar om vertrouwen. Ik heb een nieuw investeringsfonds opgericht en vernoemd naar 1 Petrus 1:3. Daar staat dat we opnieuw geboren zijn tot een levende hoop, door de opstanding van Jezus. Dat is voor mij de kern. Niet ik moet hoop maken – ik bén hoop, omdat Christus leeft.’

‘Ik ben door mijn burn-out veranderd. Het was echt een keerpunt voor me. Mijn vrouw zei na verloop van tijd: “Je bent eigenlijk een stuk leuker geworden dan eerst. Dat zegt genoeg. Laat je niet gek maken door oorlog, economie, klimaat. Er is altijd crisis. Focus op wat wél kan. Als ondernemer kun je juist ook hoop brengen, mensen mobiliseren, visies ontwikkelen. Pasen is voor mij hét hoogtepunt van het jaar. Het is het kantelpunt van de geschiedenis. Jezus is opgestaan. De dood is overwonnen. Voor mij betekent dat: de nieuwe wereld is al begonnen. Ik geloof niet in een betere wereld – ik geloof in een nieuwe wereld. En die is werkelijkheid geworden in Christus.’