Merith Koedood is ongewenst kinderloos: ‘Ik heb het uitgeschreeuwd naar God’

‘Heel lang heb ik het heel moeilijk gevonden dat ik ongewenst kinderloos was’, vertelt Merith openhartig over haar worstelingen met moederdag. ‘Ik keek ervoor weg. Ik heb zelfs moederdagen gehad dat ik in bed bleef liggen. Ik was intens verdrietig. Het was verlies van iets wat je nooit gekend hebt. Ik heb heel lang aan struisvogelpolitiek gedaan, gedaan alsof het niet over ons ging, maar over een ander. Mijn wens was te groot en ik was ook boos. Ik dacht: dit gaat niet over ons toch? Ik heb het uitgeschreeuwd naar God. Mijn toekomstbeeld  viel volledig uiteen. Als je trouwt, heb je een bepaald beeld. In het gezin waarin ik ben opgegroeid, was het heel normaal om eigenlijk direct na je trouwen kinderen te krijgen.’

‘Een jaar na ons trouwen wisten we al dat we medisch uitbehandeld waren. Toch bracht dat ons huwelijk niet aan het wankelen. Liefde is de basis. We hebben altijd gezegd: in voor- en in tegenspoed, tot de dood ons scheidt. Dat zeg je wel, hè? Maar daar moet je echt goed over nadenken. De tranen kwamen vaak thuis, zodra we de veiligheid voelden bij elkaar. Je gaat door bepaalde gebeurtenissen heen in je leven en dat kan je milder maken. Achteraf gezien zeg ik: God was ons hele leven al bezig. Ook in de waarom-vragen op het moment dat wij hoorden dat we geen kinderen mochten ontvangen. Jarenlang baden we om een wonder. We lagen samen op onze knieën. Heer, U bent een God van wonderen. U hoeft maar met één vinger te knipperen en het gebeurt. Ik heb altijd gedacht: als ik een jongetje krijg, dan noem ik hem Samuel. Maar het gebeurde niet en we zijn nu bijna dertien jaar getrouwd. Wij hebben echt rust gekregen op het moment dat we het bij God hebben neergelegd.’

Omdat het verlangen naar een kind bleef, begonnen Merith en haar man aan een adoptietraject. Ze kwamen uiteindelijk op een wachtlijst terecht voor adoptie uit Taiwan. ‘Een heel lang traject. Je wordt echt aan alle kanten doorgelicht om te kijken of je wel echt in staat bent om een kindje te adopteren. Na achttien maanden wachten kwam er eindelijk telefoon. We werden ’s avonds om half elf gebeld. Je hart begint meteen te bonken. Je denkt: zou het echt zo zijn? Mogen we nu ouders worden? Het kindertehuis moest dicht door corona, maar ook door voorwaarden vanuit de overheid. Dan zakt de wereld echt onder je voeten vandaan. Ik heb wel echt gehuild, intens gehuild.

Na het stukgelopen adoptietraject besloot het echtpaar zich te oriënteren op pleegzorg. Ook dat deden ze bewust en biddend. ‘We hebben echt gebeden: Heer, mogen we dan dienstbaar zijn binnen onze landsgrenzen? Is daar de nood hoog? Laat dan ook daar onze ogen voor openen. Via pleegzorg kwamen uiteindelijk twee meisjes in ons leven. Echt onze trots. Aanvankelijk leek het erop dat de kinderen tot hun achttiende bij ons zouden blijven wonen. De rechter had daar uitspraak over gedaan. Ze zouden bij ons opgroeien. Maar de biologische moeder ging in hoger beroep en kreeg gelijk. Ze werden van ons afgenomen. Er was gezegd: neem maar afscheid voorgoed. Op de dag dat we de meisjes moest wegbrengen, zette ik hen op een keukentrapje en bad voor hen. Ik heb ze gezegend met mijn handen op hun hoofd en gezegd: Heer, ga dan met ze mee en U laat niet los wat Uw hand is begonnen.’

Juist in die woorden klinkt ook haar visie op pleegzorg door. Het zijn ‘leenpanden’. Ik gaf ze terug. Pleegouders moeten zich realiseren dat pleegkinderen nooit echt ‘van hen’ worden. Je krijgt de zorg over een kind van een ander. Gelukkig is het contact niet helemaal verdwenen. De meisjes komen nog altijd om het weekend bij ons en gaan soms mee op vakantie. Ook dat doen we biddend. Inmiddels zet Merith zich actief in om het onderwerp ongewenste kinderloosheid bespreekbaar te maken. Samen met haar man blogde ze jarenlang over het thema. ‘Er rust een enorm taboe op, maar niet alleen op kinderloosheid. Ik denk ook vaak aan alleenstaande mensen of alleenstaande vrouwen. Daar is het net zo goed moederdag voor. Het huilen mag er zijn, we zijn geschapen met emoties. Als baby huil je eerst, daarna lach je.’

Waar Moederdag ooit vooral pijn opriep, beleeft Merith de dag vandaag anders. ‘Vol vreugde. We hebben prachtige mensen om ons heen en we voelen ons enorm gezegend. De belangrijkste les die ik heb geleerd, is vertrouwen op God. Dat ik dat keer op keer mag blijven doen. Ik wil andere vrouwen  die worstelen met ongewenste kinderloosheid bemoedigen. Laat je gevoel er zijn. Zoek ook hulp, want het is niet gek om hulp te vragen. Zoek ook bidders, mede-bidders om jou heen en kruip niet weg, want het kan zo eenzaam voelen en zo verdrietig.’