Marije van der Velde zocht naar voldoening in de New Age

Marije groeit op in een klein dorp op Goeree Overflakkee. Ze leert bidden en bijbellezen, gaat naar de meisjesclub en catechisatie, en krijgt veel bijbelse kennis mee. “Ik leerde veel over God, maar God zelf leerde ik niet kennen,” vertelt ze. Na de pabo vertrekt ze de wijde wereld in: Australië, Nieuw-Zeeland… tot corona haar terugroept naar Nederland.

In Australië werkt Marije als au pair in de binnenlanden. Zonder wifi en zonder het ritme van de zondag, merkt ze hoe haar geloof afbrokkelt. “Ik had nooit gedacht dat ik mijn geloof kwijt zou raken, maar het gebeurde heel geleidelijk.” Een sprong op zondag, een feestje hier, een keuze daar: langzaam liet ze haar principes los.

Ze ziet backpackers leven zonder grenzen en voelt zich aangetrokken tot hun vrijheid. “Ze dronken, feesten, hadden seks – en leken gelukkig. Ik ging ook leven voor mezelf, deed alles waar ik zin in had. Maar diep vanbinnen bleef ik onrustig.”

Terug in Nederland zoekt Marije naar antwoorden. De coronaregels herinneren haar aan haar strenge opvoeding en roepen vragen op. Ze wil de waarheid weten, maar vindt die niet.

Stap voor stap raakt ze verstrikt in New Age: yoga, zelfontwikkeling, ceremonies. “Ik dacht bezig te zijn met licht en liefde, maar het was altijd tijdelijk. Vanaf het moment dat ik God buitensloot, werd het eigenlijk steeds donkerder.”

New Age geeft geen blijvende vervulling. “Antwoorden zoeken in jezelf is als soep eten met een vork. Het verzadigt nooit.” Ze volgt ceremonies, probeert plantmedicijnen en zweeft steeds verder weg – maar vindt geen rust.

Tot een ceremonie misgaat. “Ik kwam oog in oog met de duisternis te staan. Toen wist ik dat satan bestond, maar ook: dan moet God er ook zijn.” In die periode plaatst God mensen op haar pad: een gelovige stagiaire, vriendinnen die trouw voor haar blijven bidden.

Via getuigenissen op Instagram en gesprekken met anderen komt Marije op een breekpunt. “Ik had alles onderzocht en niets bleef over. Toen ben ik op mijn knieën gegaan en riep: ‘God, hier ben ik. Als U echt bestaat, neem het dan nu over.’” Dat gebed wordt het begin van haar terugkeer naar God.

Vandaag woont Marije in Rotterdam en geeft ze les aan groep 8 op een christelijke basisschool. “Ik had er een zootje van gemaakt en had Jezus nodig als mijn Redder. Het verschil is dat ik nu leef vanuit relatie met Hem. Niet omdat ik iets geleerd heb, maar omdat Hij mijn hart heeft veranderd. Hij is voor mij de Weg, de Waarheid en het Leven.”