Lucas en Daphne Smit: topsporters worden evangelisten

Daphne wist het al toen ze vier jaar oud was: ze wilde profvoetballer worden. ‘Ik was gewoon zo verliefd op het spelletje en ik kon het gewoon niet stoppen met doen. Vanaf mijn vierde begon ik bij de voetbalclub en vanaf daar was ik ook niet meer te stoppen. Alles wat ik deed stond in het teken van voetballen. Voetbal was mijn leven. Niet alleen vanwege het winnen, maar ook vanwege alles eromheen. Het spelletje samen, de teamgenoten, de adrenaline om voor een doel te gaan. De techniek, de tactiek, gewoon alles compleet.’

Die droom bracht haar uiteindelijk naar Amerika. Op haar negentiende kwam Daphne terecht in een omgeving die volgens haar niet te vergelijken was met het Nederlandse voetbal. ‘We vlogen naar wedstrijden met een vliegtuig. Ik had een beurs, alles werd voor me betaald. Mijn leven was helemaal ingericht om te voetballen. Ik leefde mijn droom. Van buiten had ik alles, maar van binnen niet. Ik ben zo dankbaar voor alles wat ik heb meegemaakt in het voetbal, de toernooien, de wedstrijden, binnenland, buitenland, maar uiteindelijk is het niet wat je hart vervult. Je hebt te maken met manipulatie, hoge druk en mentale problemen. Van alles wat er onder jongeren speelt, gebeurt ook gewoon in de voetbalwereld.’

Ook Lucas was op zoek naar iets wat hem werkelijk gelukkig maakte. Hij speelde basketbal op hoog niveau in Leiden en reisde met zijn team het hele land door. ‘Ik deed vooral driepunters schieten en het spel opzetten. Naast sport kwam ik ook in aanraking met drank, vrouwen en drugs. Alles wat God eigenlijk niet wilde dat ik deed. Wat begon met sport, schoof langzaam op naar andere manieren om de leegte op te vullen. Eerst zocht ik het in basketbal. Toen kon ik het daar niet helemaal vinden. Daarna gingen we naar feestjes, drinken en vrouwen. Uiteindelijk belandde ik aan de drugs. Ik ontwikkelde een wietverslaving. Ik was gewoon heel hard op zoek naar iets wat mij zou vervullen, maar ik kon het niet vinden.’

Bij Daphne leefde ondertussen juist een grote afstand tot het geloof. Ze had weinig met de kerk en keek kritisch naar christenen. ‘Ik dacht: als God echt is, dan moet Hij toch je hele leven beïnvloeden en niet alleen op zondag een uurtje in de kerk. Als ik zelf ging, bleef ik gemiddeld tien minuten’, lacht ze.Toch kwam er een moment waarop Daphne besloot God uit te dagen. Ze bezocht samen met een vriend een kerk in de buurt van haar universiteit. Het bleek totaal anders dan het beeld dat zij van een kerk had. ‘We liepen een gebouw binnen wat helemaal niet leek op een kerkgebouw in mijn hoofd. Tijdens de muziek gebeurde er iets wat ik nog steeds moeilijk onder woorden kan brengen. Het was alsof een vloedgolf over me heen kwam. Ik voelde een diepe liefde die ik nog nooit eerder had ervaren. Ik begon te huilen, terwijl ik al een jaar geen traan meer had gelaten. Ik ervoer het en wist het gewoon: Jezus is de weg, de waarheid en het leven!’

Vanaf dat moment begon een zoektocht voor Daphne. Tussen haar trainingen en lessen door sprak ze met voorgangers en andere gelovigen. Langzaam ontdekte ze dat geloof meer was dan alleen naar de kerk gaan. ‘Ik merkte dat er een groot verschil zit tussen in de kerkbank zitten en een persoonlijke relatie hebben met God.’

Ook Lucas maakte een radicale verandering door. Via filmpjes op YouTube kwam zijn moeder tot geloof. Daarna vertelde ze haar gezin over God. ‘Ik dacht eigenlijk meteen: ik geloof dit wel’, zegt Lucas. ‘Ik liet me dopen, maar ik bleef worstelen met mijn wietverslaving. Op een dag kwam mijn moeder naar me toe en zei: “Ik heb het idee dat het niet zo goed gaat met je.” Ik vertelde haar eerlijk over mijn verslaving en zocht hulp. Door een bijzondere manier ben ik daar vanaf gekomen.’

Voor Daphne betekende haar geloof uiteindelijk ook het einde van haar voetbalcarrière. Ondanks kansen om verder te spelen in Europa voelde ze dat haar leven een andere richting op moest. ‘Sinds die aanraking wist ik gewoon: ik stop. Alles in mij zei dat het genoeg was geweest en dat ik voor God moest gaan. Ik had er vrede mee. Het voelde alsof ik wist: nu ga ik de andere kant op.’

Op een bijbelschool leerden Daphne en Lucas elkaar uiteindelijk kennen. ‘We leefden eerst een beetje langs elkaar heen. Tot opeens de vonk oversloeg.’ Inmiddels zijn ze getrouwd en actief als evangelisten. Ze spreken op straat met mensen over het geloof en bidden voor mensen die ze ontmoeten. ‘We zien echt geweldige dingen gebeuren. Mensen die kiezen voor Jezus nadat ze het Evangelie gehoord hebben. Mensen die genezen.’

Hun achtergrond in de sport speelt nog steeds een rol. Ze verwijzen naar Paulus, die het geloof vergelijkt met een wedstrijd waarin je volhardend moet blijven lopen. ‘Net als sporters een doel hebben, hebben wij nu ook een doel. Maar nu gaat het niet meer om prijzen of prestaties, maar om God.’ Lucas ziet daarin ook een belangrijke les. ‘Het is niet vanzelfsprekend dat je de wedloop uitloopt. Je moet niet alleen als gelovige beginnen, maar ook als gelovige eindigen. Dat is de overwinning. Mijn droom is zoveel mogelijk voor de Heer doen.’ Daphne vult aan: ‘Zowel in het binnen als buitenland willen we kerken planten, mensen tot Jezus leiden en de verandering die wij zelf hebben doorgemaakt ook aan andere mensen doorgeven.’