Knock-out geslagen agent vergeeft dader

Politieagent Gert Jan de Jonge zit inmiddels al jaren thuis en kan zijn geliefde werk niet meer doen. Tóch kon hij de dader vergeven. Gert Jan neemt de kijker mee naar die afschuwelijke gebeurtenis die in de zomer van 2016 plaatsvond. Op de bewuste dag heeft hij geen dienst. ‘Ik was genomineerd voor een scriptieprijs, waar ik samen met een klasgenoot voorbereidingen voor getroffen had. Vanaf we de plek waar we dat deden – Rotterdam Zuid – was ik onderweg naar het bureau. Omdat ik die ochtend nog gewerkt had, reisde ik in uniform. Toen kwam deze oproep vanuit de meldkamer: “Is er iemand die naar die trouwstoet kan gaan?” Die trouwstoet zou over de Maasboulevard richting de snelweg rijden’, vertelt Gert Jan.

Nadat de oproep een paar keer herhaald wordt en er niemand reageert, besluit de politieagent een kijkje te gaan nemen. ‘Aangezien het super druk was in de stad en ik er toch langsreed, zei ik dat ik het zou doen. Toen ik over die weg reed, zag ik dat ze juist de andere kant opreden. Ze kwamen mij tegemoet rijden, waarna ze tot stilstand kwamen ter hoogte van de Erasmusbrug. Ik zette mijn auto stil en liep erheen. Ik zag dat er mensen op het dak zaten. Sommigen stonden zelfs tussen de auto’s te dansen en hielden zo het hele verkeer daarachter op. Gezien het een behoorlijk drukke verkeersader is in Rotterdam, vroeg ik of ze door wilden rijden en elders hun feestje wilden vieren. Ik gaf geen bekeuring gegeven, want het was een trouwstoet.’

‘Ze stapten in en ik liep weer terug naar mijn eigen auto. En toen vond één van de automobilisten het nodig om met piepende banden gas te geven en vlak langs mij te rijden. Ik moest echt aan de kant springen en dat veranderde de situatie. Er was nu geen sprake meer van een onschuldige trouwstoet, maar van een automobilist die gevaarlijk rijgedrag vertoonde.’ Gert Jan zet de achtervolging in en ziet dan dat de trouwstoet enkele honderden meters verderop opnieuw stilstaat. ‘Ik was genoodzaakt om de leider van de trouwstoet aan te spreken en hem te bekeuren. Ik vroeg hem ook om zijn legitimatiebewijs, maar dat kreeg ik niet. Het ging zo een tijdje verder, totdat ik genoodzaakt was om hem aan te houden. Maar ook daaraan was hij niet van plan om mee te werken. Toen ik handboeien om een van zijn polsen sloeg, begon het worstelen. Toen ik de situatie een beetje onder controle kreeg, voelde ik een aanraking op mijn achterhoofd. Het volgende dat ik weet, is dat ik op het gras lag. Ik heb er ook niet zoveel van meegekregen, want ik stond op en via de portofoon gaf ik door wat er gebeurd was, dat ik neergeslagen was. Ik heb de kentekens doorgegeven en ben dus gaan handelen.’

Na de gebeurtenis, moet Gert Jan eerst naar het politiebureau om een proces verbaal op te laten maken. ‘Mijn vrouwen en kinderen kwamen ook. Wat heel gaaf was dat er heel veel mensen naar de dader uitgekeken hadden en later allemaal op bureau kwamen. Ik deed aangifte van mishandeling en zette mijn bevindingen op papier. Vanaf dat moment ging het eigenlijk steeds slechter met mij. Ik zou de dag erop werken, dus ik zei nog tegen mijn chef: “Ik denk dat ik morgen even een dagje niet kom, maar zondag ben ik er weer.” Toen zei hij: “Ik denk niet dat jij dit weekend nog komt.” En inderdaad, het ging niet. Ik kreeg zo’n hoofdpijn dat ik door mijn collega’s ben thuisgebracht en direct in bed ben gaan liggen. De volgende dag had ik nog wel hoofdpijn, maar omdat het mijn eerste dienst als ouderling was, vond ik het heel belangrijk om te gaan. Mijn vrouw en kinderen zaten twee rijen achter mij. Hoewel de dominee zo’n twee meter voor mij stond, ik zijn mond zag bewegen en hem hoorde praten, had ik geen idee wat er gezegd werd. Toen stuurde mijn vrouw mijn dochter naar mij toe om te vragen of het allemaal wel goed met mij ging. Kennelijk zat ik ook een beetje scheefgezakt. Het ging helemaal niet goed met me. We zijn de kerk uitgegaan en maandag zat ik bij de huisarts. Toen is die hele medische molen in werking gezet.’

In heel Nederland ontstaat er tegelijkertijd een golf van ontzetting om wat de politieagent overkomen is. Zo worden er Kamervragen gesteld en kondigt de toenmalige minister van Justitie en Veiligheid de komst van een speciale taskforce aan, die de naam ‘Taskforce Onze hulpverleners veilig’ draagt. Gert Jan krijgt daarnaast veel blijken van meeleven. ‘Rondom deze gebeurtenis zijn echt bijzondere dingen gebeurd. Later hoorde ik dat er in het hotel waar ik die trouwstoet aansprak een bijeenkomst was voor cameramannen. Op dat bewuste moment hadden ze pauze en stond er precies iemand buiten te filmen. Ook op het balkon had iemand het met zijn telefoon op beeld vastgelegd. Daardoor kwam het allemaal heel snel op social media terecht en werd het heel groot opgepakt.’
‘Een laffe droeftoeter’, zo omschrijft Gert Jan zijn dader. ‘Hij zat elders in het land verstopt en een rechercheteam is weken naar hem op zoek geweest. Ze hebben heel veel uit de kast getrokken – waar ik heel dankbaar voor ben – om hem te kunnen vinden. Hij kon aangehouden en uiteindelijk berecht worden. Hij kreeg geloof ik tien maanden. Dat is best heel veel, omdat hij uiteindelijk alleen maar veroordeeld werd voor een eenvoudige mishandeling.’

Is Gert Jans leven nu verwoest? Hij kan immers zijn werk als agent niet meer uitvoeren, zit dagelijks thuis en heeft gezondheidsproblemen opgelopen. ‘Verwoest wil ik niet zeggen, maar het heeft mijn leven en dat van mijn gezin diametraal veranderd. Alles is anders. Ik werk niet meer, zit heel veel thuis en mijn gezin moe(s)t constant rekening met mij houden. Er zijn heel veel dingen die we niet meer kunnen doen. Eerst dacht ik nog dat ik mijn gewone werk weer kon oppakken. Ik was ook net aangenomen voor een nieuw baan, dus ik zette er vol op in om weer terug te keren. Toen bleek dat het op straat niet meer lukte, kreeg ik de kans om te re-integreren bij het ministerie van Justitie en Veiligheid waar die speciale taskforce opgezet was. Daar ben ik bijna weer fulltime gaan werken, totdat ik in maart 2021 instortte. Ik kon niets meer. Nadat ik heel veel therapie kreeg, werd me ook duidelijk gemaakt dat het niet normaal is dat je met zulke klachten gaat werken. Thuis lag ik eigenlijk alleen maar op bed of op de bank, terwijl mijn vrouw – die werkte – alles draaiende moest houden.’

‘Het is heel anders geworden. Ik kan er heel duidelijk in zijn dat ik nooit voor deze situatie gekozen zou hebben, maar het is niet alleen maar slecht voor mij geweest. Het heeft mij denk ik geduldiger gemaakt. Het heeft mij geleerd wat vergeving is. Door de komst van die taskforce zijn er ook wel mooie dingen tot stand gebracht. Ik zou er nogmaals nooit voor gekozen hebben. Daarom is het goed dat ik niet aan de knoppen zit en dat Iemand anders dat doet. In de kerk gaat het vaak over Jezus die voor ons gestorven is en dat daarmee al onze zonden zijn vergeven. Dat was voor mij altijd behoorlijk abstract. Maar omdat steeds meer mensen mij vroegen: “Ben je boos op hem?”, ben ik gaan nadenken. Ik was namelijk niet boos op hem, terwijl dat blijkbaar wel van mij verwacht werd. Toen ontdekte ik dat ik hem vergeven had. Het is niet eens een bewust proces geweest van: nu moet ik iemand vergeven. Het is zo gelopen denk ik omdat mij ook zoveel vergeven wordt. Natuurlijk besef ik dat hij dit verkeerd gedaan heeft, maar ik doe ook zoveel fout en Jezus vergeeft mij continu. Zo is het gegaan.’