Kees Brouwer heeft een ongeneeslijke spierziekte en geeft het leven een 9!
Wat doe je als je lichaam je langzaam in de steek laat, terwijl je geest nog helder is? Kees Brouwer (72) kreeg na het verlies van zijn vrouw te horen dat hij PSMA heeft, een progressieve spierziekte die lijkt op ALS. Toch zit hij vol levenslust en hoop. 'Ik geef mijn leven een acht – soms zelfs een negen', zegt hij.
De diagnose PSMA, een spierziekte die lijkt op ALS, kwam kort na het overlijden van zijn vrouw Hannie, die overleed aan alvleesklierkanker. ‘Zij was mijn steun en toeverlaat. Ik kon altijd op haar rekenen. Toen zij wegviel, moest ik alles ineens alleen doen. In de maanden na haar overlijden begon mijn arm te trekken. Ik dacht: een verrekte spier of zo. Mijn kinderen zeiden: “Pa, laat het even checken.” In het UMC in Utrecht kreeg ik de uitslag: PSMA. Dat zei me eerst niets. Maar toen ze zeiden dat het een vorm van ALS was. Toen begon het langzaam door te dringen. Het is eigenlijk een doodvonnis. Alleen duurt het jaren. Dat is soms lastig. Je weet niet hoelang je nog hebt. Ik heb inmiddels de zes jaar gepasseerd en ik ga ervan uit dat ik er nog twee heb. Maar het kunnen er ook vier zijn.’
Ze zeiden dat het een vorm van ALS is, toen viel het kwartje
Ommekeer
Wat opvalt, is dat ondanks de spierziekte Kees rust en vrede uitstraalt. ‘Ik was vroeger helemaal niet zo. Als er iets tegenzat, zat ik al in de put. Nu ben ik dankbaar. Dat zie ik als Gods genade. Dat ik in deze omstandigheden zo positief mag zijn. Ik was al gelovig opgevoed, maar nu ben ik me er veel bewuster van hoe afhankelijk ik ben van Jezus. Vroeger dacht ik: als ik goed leef, dan houdt God van me. Maar het is precies andersom. God houdt onvoorwaardelijk van mij – dat heb ik geleerd. Ik ben nooit boos geweest op God. Sommigen zeggen: “Waarom ik?” Maar ik zeg: “Waarom niet?” Hannie zei dat ook. En weet je, zij zei vlak voor haar dood: “Ik heb het gevoel dat ik aan de hand van Jezus loop.” Dat beeld is me bijgebleven. Dat heb ik nu ook. Alleen zei ik toen tegen Jezus: “Mag ik aan de andere kant lopen?”‘
Gods genade
‘Mijn geheim? Gods genade is genoeg. Ik kan niets meer, maar Hij draagt mij. Ik kan bijna niets meer en ik word geholpen met alles. Maar ik ben omringd door goede zorg, lieve mensen, mijn kinderen, kleinkinderen, vrienden. Daardoor lukt het. Anders zou het heel moeilijk zijn. Als ik één vraag aan Jezus zou mogen stellen? Dan zou ik vragen of Hij mij de kracht wil geven om verder te gaan in dit leven. Om het vol te houden. De tekst uit 2 Korintiërs: “Je hebt genoeg aan Mijn genade, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht” is een soort opdracht geworden; om in mijn zwakheid toch van Hem te getuigen. Ik hoop dat mensen op mijn begrafenis zullen zeggen, dat ik nu ben waar ik altijd graag wilde zijn: bij God. Niet “in de hemel”, maar ik stel me voor dat ik bij Hem op schoot mag zitten. Zoals een kind bij zijn vader.’
Ik ga niet naar de hemel, ik ga naar God
Kwetsbaar en naakt
Kees woont inmiddels in een verzorgingshuis. ‘Ik lig daar in bed en dan denk ik soms: zo heeft Jezus ook aan het kruis gehangen – naakt, kwetsbaar, maar dan omringd door vijanden. En ik word omringd door liefdevolle mensen. Dat raakt me. De liefde en vreugde waarmee ze me helpen. En als mijn kinderen en kleinkinderen langskomen, dat zijn voor mij ook lichtpuntjes. Ik kon vroeger veel. Nu niets meer door mijn spierziekte. Maar weet je, als je dit hebt, kun je het ook accepteren. Je zegt dan niet: “Ik ga de marathon lopen”, want je kúnt het niet meer. En dan komt er ook berusting.’
Op het podium
‘Op mijn verjaardag sta ik voor het eerst op het toneel. Ik heb altijd al eens een voorstelling willen doen, maar durfde het nooit. Nu denk ik: als ik het wil, moet het nú. Ik kan nog praten, heb mijn gevoel voor humor niet verloren, dus we gaan ervoor.’ De voorstelling – inmiddels uitverkocht – maakt hij samen met christelijk cabaretier Rob Favier, met wie hij inmiddels bevriend is geraakt. Rob schreef speciaal voor Kees een lied. ‘Het raakte me enorm. Hij wist precies onder woorden te brengen wat er in mij leeft. Dat lied zegt alles”, zegt Kees zacht. “Het is een knipoog van de Heer. Zelfs in het diepste dal weet ik: niets en niemand zal mij ooit van Hem scheiden.”
“Als je niet meer lopen kan, dan zal Ik je wel dragen…”
“Als je niet meer zingen kan, geef Ik je al Mijn psalmen…”
“En als je niet meer huilen kan, zie Ik in jouw ogen de tranen van Mijn Zoon.”
