Jesse van Melle kent de kracht van woorden

Als iets hem niet zinde, dan liet Jesse dat merken. ‘En daarmee bepaalde ik heel erg de sfeer’, zo vertelt hij. ‘Maar dat ging zo ver, dat er op een gegeven moment ook tranen kwamen door de dingen die ik zei. Toen heb ik een gesprek gehad met mijn voorganger en zijn vrouw, en die zei: “Jesse, je hebt zo’n mooi talent gekregen van God om met je woorden bij de emoties van mensen te komen, alleen je gebruikt je talent verkeerd. Je gebruikt je talent om mensen af te breken in plaats van mensen op te bouwen.”‘ Zijn voorganger wees Jesse op de kracht van woorden.

Vandaag de dag zet hij zijn talent in als teamleider van de Muskathlon. Dit was echter niet eenvoudig voor hem toen zijn huwelijk strandde. Jesse vond dat hij als gescheiden man niet meer geschikt was als teamleider. ‘En toen weet ik dat een van mijn vrienden zei: “Nou Jes, ik denk dat je voor het eerst echt geschikt bent, want het leven is nu ook gebroken in jou.” Dat heeft me ook dieper gemaakt, denk ik, als mens.’

‘Voor mij is dat een periode geweest waarin ik ontdekte wat de kracht van woorden was en dat het leven niet maakbaar was. Dat je ook ontdekt dat een verbond dat je op aarde sluit, in de naam van God, nog steeds kan stoppen. Wat ik leerde was om bovengemiddeld kwetsbaar te zijn over wat er van binnen in mij leefde. Om uit te reiken naar vrienden, naar mijn ouders. Om dicht te blijven bij wat je gelooft. Want in zo’n periode waarin alles op losse schroeven staat, voel je van alles, denk je van alles en wil je van alles, maar je voelt je ook een beetje stuurloos. Dus dat is ook een periode waarin ik eigenlijk wel mensen heb uitgenodigd om mij er doorheen te leiden. Ook gewoon door het verdriet en door de pijn van die periode. Ik durf wel te zeggen dat de periode waarin het huwelijk is gestrand mij enorm heeft gevormd.’

Toen zijn therapeut aan hem vroeg of hij zich geliefd voelde door Jezus, gaf Jesse eerst keurig antwoord vanuit zijn ratio. Toen de therapeut het nogmaals vroeg, had hij een besefmoment. ‘Ik zat daar met mijn hoofd in mijn handen, tranen rolden over mijn gezicht en toen stelde ze de vraag: stel dat Jezus nu bij jou is, wat zou Hij dan tegen je zeggen? Ik vond het zo’n mooie vraag en het leek alsof ik een soort observant werd van die ontmoeting met Jezus. God was in één keer heel dichtbij en Hij zei: “Jesse, het is goed zo.” Dat waren de woorden die op dat moment klonken op de bodem van de put, het is goed zo. Dat was een soort realisatie dat er geen plek op deze wereld is, waar ik kan komen waar Hij niet is. Dus zelfs op die plek was Hij daar om me te aanvaarden, om te vergeven, om te omarmen.’