Jakob van Wielink ging door een donker dal en vond zijn identiteit

En toch zit hij hier. Met pretoogjes. Niet omdat het leven eenvoudig werd, maar omdat hij door de gebrokenheid heen iets vond wat onverwoestbaar is. ‘Ik ben heel dankbaar dat God een ander plan met me had. Ik moest dingen aankijken, echt aankijken, om het leven te kunnen liefhebben. In de pieken en dalen van het leven ontdekken we wie we werkelijk zijn – en waar God ons roept om te helen, te groeien en onze identiteit te ankeren in Zijn liefde.’

‘Wie ben ik eigenlijk in de kern? is de rode draad geworden in mijn leven. Mijn rouwproces, onder andere over het gemis van een kind, heeft me uiteindelijk geleid naar mijn roeping. Wie ben ik dan, als ik afscheid moet nemen van iets dat er nooit zal zijn? Ik ben een vriend. En ik ben een vader. Dat is wie ik ben. Deze conclusie kwam niet zomaar. God heeft iets in mij gelegd vanaf mijn geboorte, en vervolgens zegt Hij: “Ga maar ontdekken wat dat is.” Het is een dans tussen God en mij. En hoe je ontdekt, gaat helaas zelden langs de succeservaringen. Het gaat meestal langs de breuklijnen van ons leven.’

‘Ik groeide op in de katholieke kerk en ik zeg weleens: ik ben ongeneeslijk katholiek! Mijn zoektocht heeft me naar onverwachte plekken gebracht, zelfs naar het klooster. Het verlangen om Jezus van dichtbij te volgen was zo sterk, maar binnen de beschutting van die kloostermuren ontdekte ik iets essentieels: je kunt voor veel dingen in het leven vluchten, behalve voor jezelf. Het klooster was uiteindelijk niet voor mij. Ik trouwde met Swetlana en werd stiefvader van Vika, die ik met trots mijn dochter noem. Samen verlangden we naar een kind, maar dat werd ons niet gegeven. Dat was rauw. Letterlijk. Ik moest afscheid nemen van iets dat er nooit is geweest en nooit zal zijn. Niet alleen in gedachten, maar met mijn hart. Rouw vraagt dat je het echt voelt – en dat je erbij blijft.’

‘Transitie is een proces dat iedereen raakt. Je komt ergens vandaan en je gaat ergens naartoe. Maar daartussenin… daar is de woestijn. Daar word je beproefd. Daar neem je afscheid van wat was, terwijl wat komt nog niet zichtbaar is. Die woestijn is een existentiële plek. Je raakt je vertrouwde richtingaanwijzers kwijt. Je weet niet waar de bron is, waar je water vindt. Dat is beangstigend. Maar daar ontdek je ook: wie ben ik echt, als alles wegvalt? Henri Nouwen noemt ons wounded healers: gebroken mensen die elkaar helen. Maar in veel kerken zoeken we vooral naar wat goed en mooi is. Dat snap ik, maar het is niet Pasen voordat het Goede Vrijdag is geweest. Pas als we naast elkaar durven staan in het lijden, komt er ruimte voor echte opstanding.’

Misschien herken je jezelf in het verhaal van Jakob Wielink. Worstel jij ook met depressieve gevoelens of denk je aan zelfdoding? Blijf daar niet alleen mee rondlopen. Praat erover met iemand! Bel 0800-0113 of onze Hooplijn. Daar staan mensen voor je klaar en kun je je verhaal kwijt.