Isabella Wijnberg had veel vooroordelen ten opzichte van de kerk

Het huis van Isabella ademt rust en eenvoud. De muren zijn grotendeels leeg, de meubels schaars maar functioneel. Alsof elke keuze bewust is gemaakt om afleiding te vermijden. Wie haar ziet, ziet een vrouw in uniform: een witte blouse, een donkerblauwe rok met daaronder zelf uitgekozen sneakers, wat vooral heel praktisch maar ook onverwacht speels is. Om haar hals bungelt een houten kruisje dat zacht meebeweegt met elke stap, en aan haar linkerhand glinstert de trouwring die vijf jaar geleden bij haar toewijding aan Christus aan haar vinger is geschoven. Op de foto gaan, is iets wat ze niet als heel plezierig ervaart. Alsof het in strijd is met de ingetogen eenvoud van haar leven. Toch schuilt er vuur achter haar serene uitstraling en is boksen haar uitlaatklep. Het is de manier waarop deze toegewijd zuster haar kracht en emotie omzet in pure energie, terwijl ze trouw blijft aan het celibaat dat ze bewust koos.

Isabella groeide op in een warm en creatief gezin. Haar vader was musicus en haar moeder was Neerlandica. Muziek en taal waren overal aanwezig en haar ouders stimuleerden nieuwsgierigheid en culturele vorming bij hun kinderen. Ook gastvrijheid speelde een belangrijke rol. Volgens haar moeder kon er altijd een bordje bij. Isabella: ‘Voor mensen die in nood waren, maar ook voor zielige honden of katten. Mijn moeder zei altijd: “Realiseer je hoe rijk je bent, dat is ook om te delen.” Ik kreeg ook het bestaan van God mee, maar niet via mijn ouders. Toen ik een jaar of zes was, woonde er een oudere dame naast ons en zij had een hond. Ik vond honden leuk en zij vond het heel gezellig als ik langskwam, dus het was een match made in heaven. Ik mocht dan op woensdagmiddag tv-kijken bij haar, iets wat bij mij thuis echt niet mocht overdag. Ik zag kinderprogramma’s van de EO en kreeg van haar het boekje ‘Gerdientje’ van W.G. van de Hulst en een Bijbel. De verhalen die ik hoorde op tv of in de kerk – ik ging soms met haar mee naar de kerk – spraken me aan. Op een gegeven moment, toen mijn broers me weer eens pestten, zei ik dat ze moesten ophouden, omdat ze anders naar de hel gingen.’ Isabella begint te lachen. ‘Toen vonden mijn ouders die bezoekjes aan de kerk op een gegeven moment wel welletjes. Maar ja, alles werkt om je te verdedigen tegen je broers, toch?’

‘Op m’n 16^e ging ik naar Italië voor een uitwisselingsjaar. Mijn tienerredenatie was als volgt: Italianen zijn katholiek en gaan op zondag naar de kerk. Ik wilde me aanpassen dus ik vertelde mijn Italiaanse mede-studenten dat ik graag meeging op zondag. Daar konden ze natuurlijk geen nee op zeggen, dus elke zondag gingen we naar de kerk. Later bleek dat ze helemaal niet iedere zondag naar de kerk gingen, maar dat deden omwille van mij. Haha. Ik ontdekte in Italië ook een klein klooster van Franciscus van Assisi en daar liepen jonge broeders rond in bruine jurkachtige kleden met sandalen. Het was echt het toppunt van lelijkheid, maar ze zagen er zo gelukkig uit. Hoe kon dat? Ik dacht: of ze zijn knettergek of God bestaat echt.’

‘Toen ik terugkwam, ben ik een parochie in Nijmegen binnengelopen en daar stelde ik al mijn vragen. Hoe zit dat met die Bijbel? Wat doen jullie in de kerk? Hoe zit dat met die Mis? Ik kwam daar niet heel bewust omdat ik wilde geloven, maar ik wilde het op een rationeel level weten, want het intrigeerde me. Toen mocht ik eens in de twee weken een uurtje komen en al mijn vragen stellen. Ik kreeg de Catechismus van de Katholieke Kerk om te lezen en daar mocht ik ook vragen over stellen. Al mijn vooroordelen over de kerk – dat ze moreel technisch compleet belachelijke ideeën hadden, of dat het inderdaad een soort van afgodendienst was en helemaal niet over Christus ging, de angst voor de hel en dat de paus de antichrist zou zijn – daar heb ik best wel stevige vragen over gesteld. Dat rationele proces was heel belangrijk voor mij, maar wat uiteindelijk de klik was met de katholieke kerk, was dat ik – ik kan me dat nog heel goed herinneren – op een zondag naar de Mis ging en een soort biechtbrief had geschreven aan de pastoor, met daarin mijn hele geschiedenis en alles wat er gebeurd was in mijn leven. Ik was zenuwachtig hoe hij zou reageren, maar dat was zo extreem barmhartig en liefdevol. Nu kan ik er een heleboel rationele redenen voor verzinnen waarom ik me zo thuis voelde in de katholieke kerk, maar ten diepste had het iets weg van een verliefdheid.’

‘Ik weet dat ik een keer te gast was bij een protestante studentenvereniging. Dit waren diepgelovige en heel indrukwekkende jongeren die veel voor anderen deden en ik vroeg hen: “Wie van jullie bidt er iedere dag een uur?” Niemand van hen. Ik zei: “Oké, wie van jullie bidt er iedere dag drie kwartier?” Ja, maar wat is bidden dan? Is dat ook bijbellezen? Ik zei: “Het is alles wat voor jou gebed is, contact met God en waarvoor je bewust tijd plant dus ook bijbellezen. Een half uur dan?” Niemand. “Vijftien minuten?” Toen gingen er aarzelend handjes omhoog. Dat vond ik in zekere zin best wel shocking, want ik dacht: dagelijks spreken met God is toch de basis van je relatie met Hem? Ik snap dat ze van alles en nog wat doen en organiseren, super, maar ze zeiden letterlijk: “Daar hebben we helemaal geen tijd voor.” Dat is wat mij betreft een beetje het kind met het badwater weggooien, want op het moment dat je niet die mystieke wortels in God hebt, waar is je thuis dan? Ik weet nu dat ik een geliefde dochter van de Vader ben, bruid van de Bruidegom en ik hoop een tempel van de Heilige Geest. Hoop in de zin van een verlangen. Ik ben vijf jaar geleden defi nitief verbonden met Jezus, waarbij je als het ware een geestelijk huwelijk aangaat met Degene die je hart helemaal vervult. Dit was een proces van 15 jaar, maar het trok me in feite al aan op m’n zestiende. En na mijn doopsel toen ik negentien was, heb ik een hele mystieke ervaring gehad, die niet voor publicatie is, omdat het een heel intieme ervaring met God was. Het was zo diep, zo liefdevol dat de tranen over mijn wangen stroomden, terwijl ik helemaal niet zo’n huiltype ben. Het was voor mij de uitnodiging om Hem te volgen in mijn hele leven.’

‘Boksen en sporten vind ik heerlijk omdat je dan fysiek echt alles er even uit gooit. Je bent geest, ziel en lichaam, dus dat lichaam moet echt aandacht hebben. Zeker ook om het celibaat op een gezonde manier te leven, moet je je lichaam echt wel heel serieus nemen. Het is niet zo van: oh nou weet je, ik doe net alsof die hormonen en emoties allemaal niet bestaan en dan hak ik mijn hoofd af en doe ik net alsof. Zo werkt dat natuurlijk niet. Tenminste, niet als je het op een gezonde manier wil leven. Ook heb ik als advocaat een serieuze baan en daarom heb ik dat sporten ook echt nodig als balans. Ik mag het celibaat leven als zichtbaar teken van de leefwijze waarop we straks allemaal in de hemel zullen leven, want in de hemel zullen we niet meer huwen. Voor mij betekent de hemel de hereniging met God. Hoe die er concreet uitziet, dat weet ik niet. Het is “wat geen oog heeft gezien of oor heeft gehoord, dat heeft de Heer voorbereid”, dus ik denk dat daar geen tijd en geen plaats is. Jezus zei natuurlijk wel dat Hij een plaats ging bereiden, maar of dat nou betekent dat er een huisje voor me klaarstaat, dat betwijfel ik eerlijk gezegd. Maar we gaan er achter komen! Ik ben nu 40, bijna 41, dus iedere dag kom ik een stukje dichter bij die hemel.’

Isabella Wijnberg is een van de sprekers op de Henri Nouwen Conferentie die in september in Helvoirt zal worden gehouden.