Hun huwelijk viel uiteen, maar Kerst bracht een nieuw begin.

Op tafel ligt hun trouwbijbel. Het is Kerst en het bijbelgedeelte daarover wordt opengeslagen. Over de herders in de velden van Efrata, over kou en nacht, over een hemel die openbreekt en engelen die vrede verkondigen. Op de vraag wat het woord vrede lange tijd in hun leven betekende, wordt zonder aarzeling beantwoord: ‘Er was geen vrede. Er was onrust, ruzie en geen communicatie. Op een gegeven moment was er alleen nog stilte in huis.’

Hun verhaal begon echter met warmte en verwachting. Handy werd als kind geadopteerd uit Indonesië en groeide op in een christelijk gezin in het Gooi. ‘We zijn goed opgegroeid, m’n broertje en ik, in een hervormd gezin.’ Op uitnodiging van zijn zus gaat Handy een keer mee naar de jeugddienst van de kerk waar hij Mirjam tegenkomt. Mirjam herinnert zich het moment nog goed. ‘Toen we elkaar zagen, was het meteen duidelijk.’ Handy zegt het zonder aarzeling: ‘Liefde op het eerste gezicht. Honderd procent.’

Mirjam is diep geworteld in haar geloof, Handy is nog zoekend. Toch voelt hij zich aangetrokken tot haar wereld. ‘De warmte in haar gezin en de manier waarop zij met elkaar omgingen, raakten mij. Daardoor ben ik met hen meegegaan naar de kerk.’ Ze trouwen jong. Mirjam is achttien en het leven lijkt voor hen open te liggen. Na hun huwelijk komt er bij Handy echter iets los wat jarenlang verborgen is gebleven. De pijn rondom zijn adoptie, die hij lange tijd heeft weggedrukt, dringt zich onontkoombaar op. ‘Adoptie raakt voor mij de kern van je bestaan. In die kern zit een ervaring van afwijzing. Dat heeft veel pijn veroorzaakt en beïnvloedde hoe ik mijzelf zag en hoe ik mij tot anderen verhield. Mijn karakter werd harder. Ik liet mensen niet meer toe tot mijn hart.’

Mirjam ziet het voor haar ogen gebeuren. ‘Hij werd steeds meer in zichzelf gekeerd. En op een gegeven moment was er alleen nog stilte.’ Tegelijkertijd stapelen de praktische problemen zich op. Handy verliest zijn baan, maar durft dat niet te zeggen. ‘De schaamte was te groot, dus ik hield de schijn op en schoof problemen vooruit. Totdat ik het niet meer kon volhouden. Er kwam geen salaris meer binnen. Alles wat verkocht kon worden, had ik al verkocht.’

Bij Mirjam groeit het besef dat er iets fundamenteel mis is. ‘Mijn onderbuikgevoel zei al lange tijd dat er iets niet klopte. In die periode zocht ik God intens. Als ik alleen thuis was, was dat mijn tijd met God. Dan zong ik en aanbad ik. Uiteindelijk kwam ik tot een gebed dat echt een noodkreet was naar God. Ik zei: “Heer, er klopt iets niet. Geef mij een teken. Doe iets, God. Ik trek dit niet meer!”‘

De waarheid komt aan het licht en Handy vertrekt, gedreven door schaamte. Hij laat zijn gezin achter en raakt dakloos. ‘Ik zat zo diep in een donkere wolk. Ik kon niet meer helder denken en was nauwelijks nog in staat om vooruit te kijken. Je probeert warm te blijven met goedkope drank. Want als je je niet op tijd meldt bij instanties, kun je niet overnachten en moet je buiten blijven. Een moment vergeet ik nooit. Ik stond vroeg in de ochtend bij een bakker in het centrum me te warmen boven de warmteroosters, omdat die als eerste aangingen. Het besef dat ik daar stond om warm te worden, was zo confronterend. Toen wist ik: dit kan niet langer zo doorgaan.’

Via de voorganger van hun oude kerk komt Handy terecht bij Victory Outreach in Almere, een opvangprogramma voor mensen die zijn vastgelopen. Daar komt het keerpunt. ‘Ik zat op mijn knieën en bad: “God, ik wil veranderen en mijn leven opnieuw oppakken, maar ik kan het niet alleen.” Na dat gebed kwam er rust over me. Die donkere wolk trok weg. Ik kon weer vooruit kijken. Dat was voor mij het beslissende moment.’

Intussen staat Mirjam alleen voor de zorg voor de kinderen. Plotseling staan deurwaarders voor de deur en dreigt zij met de kinderen haar huis te verliezen. In paniek belt zij haar vader. Haar ouders komen onmiddellijk. In de keuken breekt zij. ‘Ik heb gehuild en geroepen: “Wat is dit? Hoe kan dit?” Mijn vader nam het voor me op en zei: “Wij zijn fatsoenlijke mensen en wij spreken de waarheid.” Vervolgens werd er gezegd: “Ik hoor een noodkreet bij uw dochter. We gaan een oplossing vinden.” Dat was geweldig, want ik mocht er met de kinderen blijven wonen, maar de relatie was niet meer te redden.’ Handy vervolgt: ‘Niets kon me meer schelen en niks raakte me nog. Ik zat zo diep.’

Toch komt er langzaam weer contact. In het proces dat Handy doorloopt, hoort ook het vragen om vergeving. ‘Dat gold voor Mirjam en voor de kinderen.’ Mirjam benadrukt dat het herstel allesbehalve vanzelf ging. ‘Het was geen romantisch verhaal. Er moest hard gewerkt worden.’ Voor Handy betekent dat vooral volhouden en laten zien dat zijn leven werkelijk verandert. ‘Mijn woorden hadden hun waarde verloren. Het enige dat telde, was tijd en consequent gedrag. Ook de kinderen hadden die tijd nodig. De oudste heeft alles bewust meegemaakt. Dat heeft sporen nagelaten. Uiteindelijk besloten we samen hulp te zoeken bij een relatietherapeut. Mirjam had daar lange tijd voor gebeden. Ik ging met tegenzin mee. Ik had al veel gesprekken achter de rug, maar ik heb daar geleerd om te praten en te delen. Communicatie is voor ons essentieel gebleken.’

In 2015 trouwen Mirjam en Handy opnieuw. Niet omdat alles vergeten is, maar omdat zij bewust kiezen om samen verder te gaan. ‘De liefde van God en het geloof hebben daarin een beslissende rol gespeeld’, zegt Handy. Mirjam vult aan: ‘In de pijn en het verdriet, met God in het midden, ontstond er opnieuw ruimte. Kerst heeft voor ons een diepe betekenis gekregen. Het staat voor een nieuw begin’, zegt Mirjam. Handy knikt. ‘Voor mij ook. Het begint hier, met het vooruitzicht op Pasen.’ Mirjam: ‘Met eigen liefde hadden we het niet gekund. Dit hebben we overwonnen met God.’