Herma van der Zedde lag drie maanden in coma: ‘Dankzij gebed leef ik nog’

Herma groeide niet gelovig op. ‘Mijn vader zei: geloven is voor zwakke mensen, dus ik had er niets mee.’ Tot ze via school het christelijk geloof tegenkomt en nieuwsgierig wordt. Ze volgt een Alpha-cursus. ‘Daar leerde ik de Bijbel kennen. God leerde ik later pas kennen.’ Het moment dat alles verandert, is tijdens een bidstond. ‘Een vriendin gaf me een zakje met een pareltje erin. Ze zei: je bent een parel in Gods hand.’
Herma slikt bij de herinnering. ‘Ik was mijn leven lang op zoek naar liefde. En ineens besefte ik: ik word geliefd door iemand. Dat ontroert me nog steeds. Vanaf dat moment wist ik: ik ben Gods geliefde kind. Ik hoef niet meer te zoeken.’ Yorel was volgens zichzelf een heel koppig kind dat pas iets geloofde als hij bewijs had.

Ze zitten dicht naast elkaar, moeder en zoon. De band is intens, gevormd in jaren van crisis en wederopstanding. Yorel glimlacht naar zijn moeder wanneer Hour of Power presentator Jan van den Bosch hen welkom heet. ‘Ja, we zijn een heel hecht duo! Maar dat komt door wat we allemaal hebben meegemaakt.’ Het begint op een doodgewone ochtend. Herma brengt haar zoon naar een middelbare school om een dagje mee te lopen. ‘Er reed een auto voor me en die stopte spontaan. Ik reed ertegenaan. Een klein ongelukje. Pas later zag ik bloed op mijn broek. Op mijn knie had ik een schaafwondje. Niks bijzonders.’

De volgende dag wordt Herma doodziek. Ze belt een vriendin, toevallig verpleegkundige. ‘Die zag dat ik een zwarte vlek op mijn been had. Ik had er niet eens naar gekeken, zo ziek was ik.’ De vriendin belt direct 112. Wanneer de ambulancebroeders binnenkomen, gaat het mis. ‘Ineens zwol mijn tong op en ik stikte. Ik kon niet ademen.’ Daarna wordt alles zwart. Herma belandt in coma door een vleesetende bacterie. Die eerste dag al moet de familie komen om afscheid te nemen. Dat gebeurde uiteindelijk drie keer. ‘Ik heb een hartstilstand gehad, nierfalen, noem maar op. Dat ik hier zit, het is echt een wonder.’

Terwijl Herma vecht voor haar leven, staat Yorel, nog maar twaalf jaar, in het ziekenhuis. Zijn vader woont in Griekenland. Hij staat er praktisch alleen voor. ‘De artsen zeiden dat mijn moeder zou sterven, maar ik begon te lachen. Ik dacht: dat is niet zo. Ik had een heel sterke overtuiging van God dat zij wel beter zou worden, maar iedereen dacht dat ik de waarheid niet wilde accepteren. Ik was nog maar net christen eigenlijk en ik geloofde pas iets als ik bewijs zag. Maar dit voelde ik zo sterk.’

Wanneer Herma wakker wordt, begrijpt ze niets van de tijd die verstreken is. ‘Ik werd wakker en de tv stond aan. Ik zag beelden van het ongeluk met die bus van de koninklijke familie. Ik dacht: wat is hier allemaal aan de hand? De eerste vraag die in mij opkwam, was: God, waar bent u? Ik had het gevoel dat Hij erbij moest zijn. Ik had Hem nodig. Troost mij. Maar ik was te zwak om te bidden. Pas later hoorde ik hoeveel mensen dat voor mij deden. Er kwamen elke dag mensen naar het ziekenhuis. Een jaar lang wisselden ze elkaar af. Er werd elke dag voor me gebeden. Dat heeft me erdoorheen gehaald.’

Wanneer Herma thuiskomt, is hun leven voorgoed veranderd. Ze kan niet lopen, heeft een stoma en nauwelijks energie. Yorel neemt zorgtaken op zich die geen enkele twaalfjarige zou moeten doen. ‘Hij moest mijn mantelzorger zijn. Ik hoefde alleen maar te zeggen: ‘Yorel’ en dan stond hij al naast me. Hij wist precies wat hij moest doen.’ Voor Yorel was het zwaar: ‘Het is de emotionele en mentale druk die op mij geplaatst werd vanaf dat ik twaalf was. En daarvoor ook al, want je had al een burn-out en een hernia.’ Hij kijkt terug zonder verbittering, maar wel met eerlijkheid. ‘Ik heb later de verkeerde partners gekozen, omdat ik had geleerd te zorgen voor anderen, maar niet voor mezelf.’

Door alles wat Yorel met zijn moeder heeft meegemaakt, is ook zijn hart veranderd. ‘God heeft zich in zoveel situaties bewezen. Zonder God had ik hier niet gezeten. Ik heb nu mijn eigen houtbewerkingsbedrijf, Christian Craftsman. Ik noem mezelf zo omdat ik altijd een aanspreekpunt wil hebben over het geloof. Ik wil God nooit uit mijn werk laten, want zonder God kan ik dit helemaal niet.’

Hoe brengen moeder en zoon Kerst door dit jaar en wat betekent Kerst voor hen? ‘De belofte van God. Dat we God liefhebben en goed zijn voor onze naasten. Dat is alles wat we moeten doen’, aldus Yorel. Herma: ‘De geboorte van mijn Leraar. Jezus is mijn leraar. Ik leer zoveel van Hem!’ En welk cijfer geven ze elkaar? ‘In liefde? Een negen’, zegt Yorel. Herma glimlacht breed. ‘Hij is mijn 10. Het is een godsgeschenk. Ik dank heel vaak God nog voor hem.Dat ik hier zit, het is echt een wonder!’