Gods liefde voor jou

Vandaag begint een nieuwe serie,  getiteld 'Leven als de geliefde'. Ja, het staat er goed. Wat betekent het, te leven in het besef dat ik van God ben, en Hij van mij is? Het is belangrijk hoe je je gedraagt en hoe je je leven leidt. Maar in de chaos van het leven kan één ding je niet afgenomen worden: Je identiteit als geliefde zoon of dochter van God. Er is niets dat we kunnen doen of ons kan worden aangedaan niets dat ons afgenomen kan worden of onze omstandigheden verandert dat ook maar iets kan veranderen aan dit simpele feit: Dat u en ik Gods geliefde kinderen zijn. En dat is uitstekend nieuws.

Jouw waarde is oneindig groot en wij leven in een wereld die anders beweert. Jouw waarde is gebaseerd op het feit dat God jou ziet als zijn geliefde zoon of dochter en dat Hij tot vrijwel alles bereid is om je terug naar huis te krijgen om je de lange, vaak beschamende weg naar huis te laten lopen en te zeggen: 'Vader, ik zal uw slaaf zijn. ' Waarna Hij je omhelst, een mantel omslaat, een ring geeft en zegt: Jij bent mijn geliefde zoon, dochter. Jij hoeft niets te verdienen. Hier ben je thuis, hier hoor je. Je bent het waard. God is niet teleurgesteld in je. God denkt niet: Had Ik van jou maar iets beters gemaakt. God heeft je niet lief zoals je zou moeten zijn maar zoals je bent. Dat is de boodschap van het evangelie. Er is niets dat we kunnen doen om Gods liefde te verdienen of kwijt te raken. En alle hoop die we hebben, in dit leven en in het volgende is dat zijn liefde, genade en trouw voldoende zijn. De Bijbel zegt: Ook als wij trouweloos zijn, blijft God getrouw. Hij kan zichzelf niet verloochenen. Hij houdt van je. En dat is de hoop van iedere gelovige die Jezus kent.

Hoe ik dat weet? Doordat ik weet hoeveel waarde Jezus heeft. En dat was de prijs die voor jou betaald is. Ik vraag het nog eens: Hoeveel is Jezus waard? Wist u dat de Vader net zo veel van u houdt als van Jezus? Dat de Vader aan u net zoveel genoegen beleeft als aan Jezus? Anders had Hij zijn Zoon niet voor jou gegeven. Denk aan hoe God Jezus zegende vóór Hij zijn verkondiging begon. In het begin van het evangelie-verhaal wordt Hij gedoopt. De hemel gaat open, een duif daalt neer en een stem uit de hemel zegt: Dit is mijn geliefde Zoon in wie Ik mijn welbehagen heb. Velen kennen het verhaal. Maar dan moet u ook weten dat Jezus nog helemaal niks gedaan had, volgens het verhaal. Hij is een jaar of 30 als Hij plotseling verschijnt. Toen Hij gedoopt werd zei God niet: Ik schep behagen in je omdat je het zo goed hebt gedaan. Of omdat je perfect hebt geleefd. Hij was nog niet gekruisigd, had nog niemand uit de dood opgewekt. Hij was een  onbeduidend timmermannetje op het platteland. Hij werkte als timmerman en was gehoorzaam aan God. Misschien werd zijn gereedschap gestolen en moest Hij zich door het leven slaan. En nu geeft Hij gehoor aan zijn roeping en de Vader zegt: 'Jij bent mijn geliefde Zoon'. Waarom is dat belangrijk? Omdat alle geweldige dingen die Jezus heeft gedaan pas kwamen nadat de Vader zijn liefde had verklaard. Dat Christus' kracht wortelde in zijn intimiteit met de Vader. Het eeuwige argument tegen het evangelie der genade is: Als vergeving altijd mogelijk is, is die genade ook niks bijzonders. Nee, want ware heiligheid komt voort uit intimiteit, niet uit wilskracht. Ware kracht komt van kennis van God niet van beter je best doen en jezelf uit de penarie omhoog trekken.

Waarom? Omdat Jezus en u beiden kinderen van God zijn. Jezus zei: Er is geen grotere liefde dan je leven te geven voor je vrienden. God had op geen betere manier kunnen bewijzen hoe oneindig veel Hij van je houdt, dan door te zeggen: De prijs is Jezus en die zal Ik voor je betalen. Dat is duizelingwekkend. Wat moet je daarmee? Het ligt in onze aard om te zeggen: Dat ben ik niet waard. Maar de geweldige boodschap van het evangelie is dat je het wèl waard bent. Maar zie dat niet als iets vanzelfsprekends en verdoe je leven niet met zoeken naar je waarde in dat wat je verwerft. Je bent niet wat je hebt. Je bent wie jou heeft. En dat is een prachtig verhaal.

Ik lees uit 1 Johannes, een van de beroemdste passages over christelijke liefde. Johannes schrijft aan de kerk en zegt: God is liefde. Wie in de liefde blijft, blijft in God en God blijft in hem. Die uitspraak heeft verstrekkende gevolgen voor onze theologie. Zo is de liefde bij ons werkelijkheid geworden en daardoor kunnen we op de dag van het oordeel vol vertrouwen zijn. Want hoewel wij nog in deze wereld zijn, zijn we als Jezus. De liefde laat geen ruimte voor angst. Volmaakte liefde sluit angst uit want angst veronderstelt straf. In iemand die angst kent, is de liefde geen werkelijkheid geworden. Wij hebben lief omdat God ons het eerst heeft liefgehad. Als iemand zegt: 'Ik heb God lief', maar hij haat zijn broeder of zuster is hij een leugenaar. Want iemand kan onmogelijk God, die hij nooit gezien heeft liefhebben als hij de ander, die hij wel ziet, niet liefheeft. We hebben dan ook dit gebod van Hem gekregen: Wie God liefheeft, moet ook de ander liefhebben. Je voelt je al gauw schuldig als je dit leest, hè? Je denkt aan iemand die je minder liefdevol hebt behandeld. Ik geloof niet dat Johannes ons hier een schuldgevoel wil aanpraten. Hooguit een beetje. Hij wil ons eerder een recept meegeven.

Hier zijn we weer bij het uitgangspunt: Je bent niet wat je doet. Je bent niet wat je hebt. Je bent niet wat mensen over je zeggen. U bent Gods geliefde kinderen. Jij bent Gods geliefde kind, Hij houdt van je, nu, op dit moment. We moeten leven in genade voordat we kunnen leven in heiligheid. Niet andersom. Die woorden die we wekelijks uitspreken komen meen ik uit Henri Nouwens boek Life of the Beloved.

Ik weet nog dat ik toen ik dat credo dagelijks begon te bidden dat mijn leven toen radicaal veranderde. Ik begon die woorden voor mezelf op te zeggen En merkte dat ik geestelijk rijker werd. Ik hoefde mij niet meer te bewijzen tegenover anderen en werd minder lichtgeraakt. Doordat mijn ego als het ware afnam en mijn eigenwaarde toenam doordat ik leefde in Gods liefde kon het mij niet zoveel schelen wat mensen van me vonden. Plotseling had ik moed. Ik kon doen wat juist was, ook als dat pijn deed. Ik durfde dingen te zeggen ook al dacht ik dat mensen mij erom zouden afwijzen. Het gaf me de kracht een beter mens te worden. En die kracht dankte ik geheel en al aan het dagelijks richten van mijn leven naar dit idee: God heeft me lief. Weet u wat het deed? Het gaf veerkracht aan mijn stap. Zo ziet u me wekelijks lopen. Opgeruimd.

Ik maak moeilijke dingen door. Hannah en mijn zoon hebben gezondheidsklachten. Ik slaap vaak slecht door die dingen en door stress. Maar door mijn leven steeds weer te richten op Gods liefde, ben ik tot het volle besef gekomen dat alleen leven uit Gods genade juist is. Zolang ik niet ten volle leefde met de identiteit dat God me liefheeft dat ik niets hoef te bewijzen, dat Jezus' werken voldoende waren zolang ik daar niet was, voelde ik me als verdoofd, deed ik wanhopig mijn best, had ik altijd het gevoel achter de feiten aan te rennen, niet vooruit te komen. Maar nu is dit mijn dagelijkse tred: Ik ben niet wat ik doe, wat ik heb of wat mensen over me zeggen. Ik ben Gods geliefde zoon. Net als u. Gods zonen en dochters.