God-shaped hole

Leven en liefde zijn moeilijk. Liefde is moeilijk. Alle liefde die we ervaren, behalve die van God heeft iets van gebrokenheid. Er komt altijd een moment dat degenen die u het dierbaarst zijn, u teleurstellen. Dat ze uw hart breken. Er komen zaken als dood, kapotte relaties, scheidingen en ontrouw. Die dingen zullen onze liefde vaak schaden. Het zogenaamde God-hole. Een gat in uw ziel. En als dat gebeurt, moeten we weten dat er een geestelijk thuis is en plek nog dieper dan welke liefde ook...de plek waar Gods liefde zetelt. Daar moeten we heen. Amen?

Het menselijk hart lijkt een vacuüm. Denk aan zo een grote stofzuiger op een benzinestation met zo een groot mondstuk. Daarop lijkt vaak het onrustige, gehaaste, wanhopige hart. Het wordt een soort stofzuiger die overal driftig dingen opzuigt. Je slurpt allerlei dingen op waarvan je hoopt dat ze de dorst die in je hebt, zullen lessen. Blaise Pascal zag dat ook in. Bij hem vond een bekering plaats van hart naar hoofd waarbij hij God ervoer. Niet doordat hij tot een rationele conclusie was gekomen maar doordat er iets was gebeurd op een diep relationeel niveau tussen God en hem. Eerst leerde hij over God, later ging hij God ervaren. Dat zijn totaal  verschillende dingen. Totaal verschillend.

Van Pascal is de beroemde uitspraak dat we allemaal een gat in ons hart hebben dat de vorm van God heeft. En alleen God past in dat gat. Als een ontbrekend puzzelstukje. Het mooiste stukje, in het midden van de puzzel, ontbreekt. Dat stukje is God. Sommigen van u zijn op zoek, vol verlangen, zonder te weten wat u zoekt. U dorst naar God. Hij wacht op u als u maar geloof hebt en het zoekt bij Hem. Augustinus, door wie Pascal sterk was beïnvloed kwam uit Afrika. Hij had ook zo een ervaring. Hij kwam tot geloof in de 5e eeuw. Met zijn hoofd, niet met zijn hart. Maar uiteindelijk had hij een ongelofelijke ervaring met God waarbij hij zich realiseerde dat dat niet in zijn hoofd was gebeurd maar dat hij Gods liefde, leven en aanwezigheid werkelijk had gevoeld. Hij sprak toen de beroemde woorden: Onze harten zijn rusteloos tot zij hun rust in Hem vinden. Rusteloos tot zij rust in Hem vinden, dorstig tot zij van Hem drinken hongerig tot zij van Hem eten. Je zult altijd blijven zoeken, tot je God vindt je uiteindelijke bestemming. Andere dingen om je dorst te lessen, vrede te vinden, zal je pas vinden als je God hebt gevonden. En als je Hem vindt en ten volle ervaart, wordt je hele leven getransformeerd. Maar je kunt niet alleen leren over God, je moet Hem ook ervaren. Over Hem lezen is te weinig, je moet doordrenkt worden met zijn Geest. Zolang dat niet zo is, zal je hongerig en dorstig blijven en rusteloos. Maar God biedt ons ware vrede, werkelijk leven.

De woorden 'volmaakt en volkomen' zijn de vertaling van twee woorden telios en holokleros. Telios en holokleros betekenen bijna hetzelfde. Vertalen is lastig, omdat ze in wezen hetzelfde betekenen. Ze worden ook wel vertaald met 'volmaakt' of 'volgroeid'. Waar het om gaat, is dat er iets 'heel' wordt, en compleet. Heel... Heeft u het gevoel dat er iets ontbreekt aan uw leven? Dat er barsten in uw ziel zitten? Dat u beschadigd bent, gebroken, gewond, versleten? Daar is dit de remedie voor. Als er iets gebeurt als er pijn en worsteling is in uw leven zal dat u heel maken. Zoals bij een legpuzzel. Je legt de hele puzzel maar één stukje in het midden ontbreekt. Iedereen zoekt het huis af. En dan vindt een van de kinderen het. En dan, dwangmatig misschien leg je dat ene stukje in het midden en de puzzel is heel. Sommigen voelen zich zo, als er iets mist in je ziel. En de belofte van ons lijden in het leven is: Als we dat met geloof en hoop verdragen zal het ons uiteindelijk sterker maken vrediger, vreugdevoller zelfs krachtiger in onze manier van onderrichten, denken en leiden. Zoals goud gezuiverd word De pijn en de zwarigheden van het leven maken iemand die gelooft alleen maar sterker, alleen maar vreugdevoller alleen maar rijper. Gelooft u dat? Ik geloof het voor u. Ontvang het vandaag. De laatste tijd ben ik aan het hardlopen. Ik was zwaarder dan ooit. Ik woog 96 kilo en voor mij...Het valt ook wel mee. Maar ik vond het te veel. Het begon op te vallen. Ik begon rugspek te krijgen. Ik vond gewoon dat ik moest gaan hardlopen. En ik moet wat beter gaan eten. Een tijdje geen hamburgers meer. Hardlopen heeft mij altijd goed gelegen, ik vond het altijd leuk. Dus ben ik een paar weken terug weer begonnen. Ik ga naar Balboa Peninsula om daar 's morgens te rennen. Heerlijk. En voor ik begin houd ik mijzelf altijd hetzelfde voor: Loop met een snelheid die je constant kunt volhouden. Want op het eind voel je je heel anders. Als je na lange tijd vijf of tien mijl wilt hardlopen moet je echt heel sloom beginnen. Iets sneller dan wandeltempo, dat doe ik. Ik ben uit vorm. Toen ik een paar weken bezig was, voelde ik mij aardig goed. Zal ik wat harder lopen? dacht ik. Nee, kies een tempo dat je eindeloos volhoudt. Word ik ingehaald door een echte bink, zo van kijk-mij-eens. Hij stuift langs mij heen. Ik had zo'n zin om ook zo hard te gaan. Hij verdween uit zicht. Maar na een kwartiertje zag ik hem voor mij uit. Hij rende een stukje, stopte dan, lopen, rennen, stoppen. Ik kom steeds dichterbij. Hij kreunt en hij steunt. Alsof hij doodgaat. En ik loop vrolijk langs. Dag. In onze haast willen we dingen forceren. We proberen Gods belofte naar onze hand te zetten. Maar soms moeten we een tempo kiezen dat we eeuwig volhouden.