De duivel

Ik weet nog dat ik werd beroepen als hoofdpredikant van deze kerk. Ik wist niet hoe ik het had. Ik had anderhalf jaar opgetreden als interim predikant. Er werd gestemd. De kerkenraad legde het voor aan de gemeente. Die kwam bijeen, er waren ruim 300 mensen. Ze stemden over mijn aanstelling als predikant. Ik was wel nerveus, want je hoort natuurlijk van alles in een kerk. Je weet niet precies wat de mensen van je vinden. Ik maakte me vooral zorgen omdat ik jong was. Toen 32, inmiddels 34. De meeste gemeenteleden waren ouder. Er zaten professoren onder, ondernemers, directeuren. Ik wist niet of ik wel tegen deze kerk opgewassen was. De gemeente kwam tot een unaniem besluit: Ik zou hoofdpredikant worden. Toen ik dat hoorde... Ik verwachtte te zullen worden aangenomen maar niet dat het unaniem zou zijn. Niet één iemand had nee gezegd. Dat raakte mij diep. Toen ik werd beroepen als hoofdpredikant gebeurden er drie dingen. Het was een aanval op mijn geloof.

Om te beginnen hoorde ik dat mijn oma, Arvella Schuller, was gestorven. Ze was essentieel in het leven van deze kerk. Ze heeft zich ontzettend ingezet om onze tv-uitzendingen op te zetten. Ze was de producente en heeft uitgedacht hoe die tv-diensten moesten. Toen ze stierf, was dat heel onverwacht.

Er gebeurde nog iets: Hannah was al vier of vijf jaar ziek. Ze was zo ziek dat haar vader, een geslaagd zakenman, een onderzoek in de befaamde Mayo-kliniek bekostigde om erachter te komen wat ze mankeerde. We gingen er herhaaldelijk heen, maandenlang. Na een aantal bezoeken aan Phoenix kreeg ze te horen: Sorry, we kunnen u niet helpen. U blijft de rest van uw leven ziek. Dat kreeg mijn vrouw van 28, 29 te horen. Dat gebeurde die zelfde week de dag nadat mijn grootmoeder was overleden.

Dan het derde en dat had de grootste impact op ons leven: Onze zoon had een zware epileptische aanval en kreeg er in het ziekenhuis nog een aantal. We gingen naar het ziekenhuis en toen er een CT-scan werd gedaan meenden ze dat hij een hersenkneuzing had. Daarom haalden ze de Kinderbescherming erbij. Omdat misschien Hannah of ik of een oppas Cohen had geslagen met een honkbalknuppel of zo. We werden eigenlijk al beschuldigd van mishandeling en hadden alle bevoegdheid over onze zoon verloren. Daarom deden ze een volledige röntgen-CT-scan om te zien of er misschien ergens botbreuken waren. We konden niet voorkomen dat Cohen aan al die straling werd blootgesteld. Uit een MRI-scan bleek dat hij geen kneuzing had maar dat zijn hersenweefsel op een bepaalde plek bijzonder dicht was. Ze boden hun excuses aan, maar dat geheel duurde twee dagen. We sliepen in het ziekenhuis, want hij kreeg telkens aanvallen. We misten bijna de begrafenis van mijn grootmoeder.

Het was dus in deze volgorde: Ik werd beroepen als predikant en toen hoorden we drie dingen: Je oma is dood, je vrouw wordt nooit meer beter en je zoon heeft epilepsie.

God had één ding gezegd: Bobby, leid mijn kerk.

Ja Heer, dat zullen we doen. Het ging namelijk om mij en Hannah, maar dat vertel ik nog wel eens.

God zei: Leid mijn kerk. Jawel Heer, zeiden we. En de vijand zei: Je oma is dood, je vrouw wordt niet meer beter en je zoon heeft epilepsie. Dat werd over ons gezegd. En laat me u zeggen dat dat zeer zwaar was, dat het me volkomen in beslag nam en dat ik even dacht: Hoe kan ik de kerk leiden en voor mijn vrouw en zoon zorgen? Ik geloofde heel even werkelijk dat dat de uitkomst zou zijn. Het laatste woord.