Gedragscoach Inez Petter leeft meer in het hier en nu

Inez Petter is een vrouw vol energie. Ze begeleidt mensen in hun werk, spreekt voor groepen en straalt kracht uit. Toch is dat niet het hele verhaal. ‘Ik ben ook altijd een beetje zenuwachtig als ik moet spreken. Dan ga ik eerst even bewegen. Zenuwen zitten in je lijf, en dat moet eruit. Het mag er zijn.’ Die houding – dat het niet perfect hoeft, maar wél echt mag zijn – typeert haar. Niet de façade, maar het verhaal daarachter.

De ervaring die haar leven en geloof een nieuwe laag gaf, kwam onverwachts. ‘Mijn man belde op vanuit het ziekenhuis: hij had kanker, en het was ernstig. Alles stond stil. Hij herstelde volledig, maar de gevolgen bleven voelbaar. Hij leeft nu met chronische vermoeidheid. Dat betekent dat we voortdurend afstemmen. Hoeveel energie is er vandaag? Kunnen we iets plannen, of niet?  We moesten leren om meer in het hier en nu te leven en dat zit ‘m in de kleine dingen. Een avondgesprek, een weekendactiviteit, een vakantie. Alles vraagt afstemming. We noemen het onze dagelijkse beproeving. Je zou het kunnen negeren, wegstoppen, maar dan mis je iets. Juist door het onder ogen te zien en het samen te dragen, word je hechter. In die pijn zit ook iets puurs. Er zijn dingen in het leven die je niet kunt oplossen. Mensen die geen kinderen kunnen krijgen. Mensen met kinderen die veel zorg vragen. Dat doet pijn, en dat blijft. Maar het hoort bij het leven. En dan is de vraag: hoe leef je ermee, zonder erin vast te raken? Durf je het bij God te brengen, ook als het rauw voelt?’

In haar werk helpt Inez mensen met vragen over zingeving, verantwoordelijkheid en balans – met name in hun professionele context. Maar die vragen zijn volgens haar niet los te zien van hoe mensen zichzelf zien. Ik begin altijd met: wie ben jij? Hoe heeft God jou bedoeld? Wat zijn jouw talenten, je grenzen, je roeping? Veel mensen op de werkvloer willen een ‘redder’ zijn. Ze willen dat alles goedkomt, dat het team gelukkig is. Maar dan neem je een rol op je die niet van jou is. Dan wil je eigenlijk God zijn – en dat levert spanning op. Dat is kenmerkend voor deze tijd. De samenleving zegt: jij bent de architect van je eigen leven. Jij moet het maken, jij moet slagen. Maar wat als het niet lukt? Wat als je struikelt? Dan voel je je verantwoordelijk voor je eigen falen. En dat is een leugen. Je lijf begint te protesteren, je hoofd zit vol, en uiteindelijk verlies je je vreugde. Het is belangrijk te leven in het hier en nu.’

‘Daarom wijs ik mensen terug naar iets eenvoudigs en lichamelijks: luister naar je lijf. Wij leven vaak in ons hoofd, maar ons lichaam is een briljante raadgever. Word je moe, krijg je buikpijn, voel je weerstand? Dat zijn signalen. Die mag je serieus nemen. Mensen willen meteen oplossen, maar dan raak je verstrikt. Dan past God er niet meer tussen. Als je ruimte maakt, kan Zijn Geest binnenkomen. Ik bid vaak: “Heer, ik begrijp het niet. Wilt U mij wijsheid geven?” Dat eenvoudige gebed opent iets. Mijn man en ik hebben geen grote dromen. Sinds zijn ziekte zijn we nog meer gaan leven in het hier en nu. En dat werkt bevrijdend. We staan open voor wat God op ons pad brengt. Nu begeleiden we een jeugdgroep. Dat hadden we nooit zelf bedacht. Maar het kwam op ons pad, en we herkenden er iets van Gods leiding in. En nu doen we het met veel plezier.’

‘We leven in een gebroken wereld. En ons brein wil die pijn ontwijken. Maar als we de pijn niet aankijken, worden we bitter. Dan trekken we ons terug. En dat is precies wat de duivel wil: dat we vervreemden – van onszelf, van elkaar, van God. Geloven is niet dat alles dan goedkomt. Het is leren om je hart in die moeilijke dingen te leiden naar God toe. Dat je huilt als het pijn doet. Dat je God durft op te zoeken juist als je het niet meer weet. Vroeger wist ik het ook niet altijd. Dan riep ik gewoon: ‘Help!’ En dan kwam er iets. Niet altijd meteen, niet altijd zoals ik had gehoopt – maar ik ben nooit alleen gelaten. Jozua is zo’n bijbels voorbeeld dat me raakt. Hij moest het beloofde land intrekken, met alles wat daarbij kwam kijken. Maar hij werd gezegend – overvloedig zelfs. En dat begint allemaal met: wil je je door God laten leiden? Sta je open voor Zijn leiding, ook als je het zelf even niet meer ziet?’

‘Ik weet nog dat ik een keer heel bewust aan God vroeg: “Hoe ziet U mij eigenlijk?” Wat ik toen ervoer, veranderde de kijk op mezelf voorgoed. Hij noemde mij: Zijn dochter. Met talenten. Met waarde. En dat is nu mijn identiteit. Niet mijn prestaties. Niet mijn energie. Maar Zijn liefde voor mij. Daar begint alles mee. Als mensen gaan ontdekken hoe God naar hen kijkt, verandert hun zelfbeeld. Ze gaan niet meer leven vanuit angst, maar vanuit vertrouwen en veel meer in het hier en nu. De Bijbeltekst  uit 1 Johannes 4:10 blijft mij raken: “Hierin bestaat de liefde: niet dat wij God liefhadden, maar dat Hij ons heeft liefgehad.” Die liefde, dat is de bedding onder alles. Daarin mag ik zijn wie ik ben. En daarin wil ik anderen ook begeleiden. Niet naar een perfect leven – maar naar een leven met God, midden in de chaos, de kwetsbaarheid en de hoop.’