Familierechercheur Marije Janmaat-Versteeg: ‘God is mijn basis’

Als christen komt ze mensen tegen met verschillende achtergronden en overtuigingen. Toch probeert ze vooral door haar houding iets van haar geloof zichtbaar te maken. ‘Ik weet wel dat waar God mij neerzet dat ik Zijn licht mag zijn en ik niet altijd Zijn naam hoef te zeggen of voor hen hardop hoef te bidden om wel te voelen of te zien dat we wat voor die mensen kunnen betekenen.’

In haar boek Rouw en herstel na verlies door een misdrijf beschrijft Marije hoe nabestaanden niet alleen met verdriet, maar ook met een ingewikkeld juridisch traject te maken krijgen. ‘Dat is vaak informatie die mensen niet hebben, maar daar zijn wel vragen over door de nabestaanden. Ook de mensen om hen heen, die hen daarin begeleiden, kunnen die informatie goed gebruiken. Die onduidelijkheid kan veel pijn veroorzaken, want hoe leg ik aan een moeder uit dat de ene verdachte wel twintig jaar de cel in gaat en de ander misschien maar vier jaar? Als wij nabestaanden daarin niet begeleiden en ondersteunen wat hen te wachten staat, dan wordt de teleurstelling daarna heel groot en krijgen ze nog meer schade door het systeem. Het zou mooi zijn als mensen in hun directe omgeving daar wat meer van af weten waardoor ze hen kunnen ondersteunen op het moment dat het nodig is.’

‘In de rol als familierechercheur spreek ik nooit met de verdachte, juist om er honderd procent voor de nabestaanden te zijn. In mijn boek deel ik heel concreet verhalen, zoals dat van een moeder die haar dochter verliest door femicide. Ik beschrijf het hele traject vanaf het moment dat de politie voor de deur staat tot aan na het hoger beroep, maar ook de media die erbij komt kijken en het proces van rouw waar nabestaanden doorheen gaan. Het is mijn roeping om licht te brengen in een donkere periode. Ik geloof oprecht dat ik door God ben neergezet om deze mensen te begeleiden en antwoorden te geven. Dat ik daarin een licht mag zijn op een juridisch en donker pad.’

‘In mijn werk bid ik bewust om bescherming en leiding. Ik bid voor kracht, maar ik bid ook voor een schild dat de Heer mijn hart mag beschermen. Want het is niet mijn verdriet. Het is verdriet van hen. Ik ben maar een schakel in het hele systeem. Soms geeft Hij me het zetje om door te gaan, juist op momenten dat ik als mens denk dat iemand anders het misschien beter zou kunnen. Dan ervaar ik dat dit toch mijn taak is in het proces. Ik kan me alleen maar proberen in te denken wat er door je heen moet gaan als je dit wordt aangedaan. Maar Jezus heeft het voor ons gedaan, voor jou en voor mij. Dat besef is er niet altijd, al helemaal niet als ik kijk naar ouders die hun kind verliezen.’

‘Met mijn boek hoop ik vooral mensen rondom de nabestaanden te bereiken. De nabestaanden zelf zitten zo vol. Die hebben vaak niet de ruimte om dit te lezen. Maar juist die juf op een basisschool, of een werkgever, of een huisarts. Dat zij beseffen hoe lang het traject is. Rouw na een misdrijf anders is dan andere vormen van rouw. Het is veel dieper, veel onvoorspelbaarder. Er komen rechtszaken, er is media betrokken, stukken worden gedeeld met de buitenwereld. Dat doet iets met je als mens. Wanneer de schijnwerpers doven, hoop ik dat mensen die dit boek hebben gelezen hen opzoeken en daarin ondersteunen. En het liefst met de kracht van de Heer, want dat maakt het veel krachtiger en veel mooier.’