Een Huis Vol-vader Maarten en zoon Tijmen Blom over muziek en geloof

‘Ik ben heel gelukkig’, vertelt Maarten aan het begin van het gesprek. ‘Maar of ik altijd blij ben? Nee, natuurlijk niet. Het is soms gewoon heel hard werken.’ Wie het gezin Blom kent uit Een Huis Vol zal de dynamiek herkennen. ‘Het is een gezellige chaos bij ons’, lacht hij. ‘Dat is hoe veel mensen ons gezin typeren.’ Die chaos bestaat inmiddels uit acht kinderen op aarde. Als vader probeert Maarten richting te geven aan een groot gezin waarin iedereen zijn eigen karakter heeft. De oudste zoon, Tijmen, voelt daarin ook een verantwoordelijkheid. ‘Mijn rol als oudste is vooral het voorbeeld zetten voor de kleinere kinderen. Dat lukt niet altijd natuurlijk, maar ik doe mijn best.’ Dat de familie Blom zich in het televisieprogramma laat zien zoals ze werkelijk zijn, vindt Maarten belangrijk. ‘Mensen zien ons vaak als heel puur. We zijn gewoon wie we zijn. We delen ons leven en we delen ons geloof. Het is niet gemaakt. Dat vind ik zelf ook mooi aan het programma. Maar we hebben ook gewoon stressmomenten in ons gezin. Wij zijn normale mensen.’

Opvallend genoeg zijn het niet de grote gebeurtenissen die Tijmen zich het meest herinnert van zijn vader. Wanneer hem wordt gevraagd wat hij met zijn vader associeert, noemt hij direct de racefiets. ‘Dat zijn wel de herinneringen die ik echt heb met mijn vader.  Samen fietsten we in Albanië. Dat was best taai, het was geen makkelijke rit. We waren met vrienden. Zij fietsten twee dagen en wij drie dagen. Maar ja, dat doen we dan gewoon.’ Voor Maarten is die opmerking veelzeggend. Juist daarin ziet hij een belangrijke les voor vaders. ‘Als ik nadenk over hoeveel racefietsmomenten we eigenlijk hebben gehad, dan valt dat best tegen’, zegt hij eerlijk. ‘Maar blijkbaar zijn dat wel de momenten die blijven hangen. Je kunt ontzettend druk zijn met regelen, organiseren en alle dingen van het dagelijks leven. Maar uiteindelijk zijn het die momenten samen die kinderen onthouden. De kinderen zijn ook zo het huis uit. Vaders zijn heel belangrijk voor kinderen, voor zonen en dochters. Juist daarom moet je die momenten bewust pakken.’

Tijdens het gesprek komt ook het verlies van dochter Miriam ter sprake. Acht jaar geleden overleed zij in Albanië. Hoewel het gezin inmiddels verder leeft, is haar afwezigheid nog altijd voelbaar. ‘Miriam wordt altijd betrokken in gesprekken’, vertelt Maarten. ‘Op allerlei momenten komt ze weer terug. Ze zit altijd in onze gedachten. Dat blijft natuurlijk een hele rauwe wond in ons leven. Het ging toen allemaal heel snel. We merken elke keer weer dat God erbij is, ons nieuwe kracht geeft. Maar het gaat ook door dalen heen. Er zijn moeilijke momenten en er zijn mooie hoogtepunten. Het is voor ons niet rouwverwerking, maar rouwverweving. Dat gaat gewoon met ons mee. En daarin is God heel dichtbij.’

Ook zoon Tijmen verwerkt emoties op zijn eigen manier. Muziek speelt daarin een belangrijke rol. Al vanaf jonge leeftijd schrijft hij teksten en maakt hij muziek. Tijdens de uitzending laat hij een zelfgeschreven rap horen waarin verdriet, hoop en geloof samenkomen. ‘Voor mij is rappen vooral een uiting van emotie. Alles waar je mee zit, alles wat je denkt, dat kun je op papier krijgen.’ Zijn vader ziet hoeveel tijd en energie daarin gaat zitten. ‘Hij zit uren op zijn kamer muziek te maken. Vaak is het nog niet goed genoeg en begint hij opnieuw. Ik ben superblij met zijn talent. Hij speelt basgitaar, drumt, maakt muziek en schrijft teksten. Dat is echt gaaf om te zien.

Hoewel het gezin bekendstaat als een groot gezin, was daar volgens Maarten nooit een vast plan voor. Toen hij en zijn vrouw Gerdien elkaar leerden kennen, speelde iets anders een veel grotere rol. ‘Ik zei eigenlijk meteen dat ik de zending in wilde’, vertelt hij lachend. ‘Dus ik vond het alleen leuk om iets te beginnen als zij daar ook voor openstond. Het aantal kinderen werd nooit vooraf bepaald. We hebben daar nooit een nummer aan verbonden. We staan gewoon open in het leven. Elke keer ben je weer blij en merk je dat er nog ruimte is in je hart en in je huis voor een kind.’ Wat hem misschien nog wel meer raakt, is de manier waarop zijn kinderen hun geloof beleven. ‘Ze vertellen gewoon wie Jezus voor hen is. Soms zijn het kleine momentjes. Een opmerking tussendoor. Een gebed voor de maaltijd. Dan bidt één van de kinderen voor alles en iedereen. Daar zie je zulke mooie dingen in terug.’ Voor Tijmen is geloof inmiddels ook een persoonlijke overtuiging geworden. Op zijn zeventiende denkt hij bewust na over wat het betekent om Jezus te volgen. ‘Ik vind het belangrijk om Jezus echt betrokken te houden bij het dagelijks leven. Dat je beseft dat Hij er elke dag bij is en dat Hij je wil helpen. Dat het uiteindelijk niet om jezelf draait, maar om Hem.’

Als het gesprek op Vaderdag en het vaderhart van God komt, wordt duidelijk waar voor Maarten de kern ligt. Juist in een tijd waarin veel mensen moeite hebben met het beeld van een vader, ervaart hij God als iemand die dichtbij wil zijn. ‘We mogen Hem aanbidden als onze Vader. Dat is eigenlijk heel bijzonder. Voor veel mensen is dat helemaal niet vanzelfsprekend. Maar Hij wil zo dichtbij zijn. In de Bijbel wordt God Abba genoemd. Dat is de vertrouwelijke aanspreekvorm van een kind voor zijn vader. Eigenlijk mag je zeggen: papa. Zo dichtbij wil God zijn.’ Die nabijheid is volgens hem niet afhankelijk van hoe mensen zich voelen. ‘God is er altijd. Het probleem is soms dat ik er niet altijd ben. Hij is trouw. Wij lopen nog wel eens weg, zoals de verloren zoon. Maar we mogen altijd weer terugkomen.’

Wanneer hem wordt gevraagd waar zijn voortdurende enthousiasme vandaan komt, hoeft Maarten niet lang na te denken. Al als jongen droomde hij ervan om dominee of zendeling te worden. ‘Ik was een jaar of zeven of acht toen ik dat al wilde. Die drive is eigenlijk nooit weggegaan. Ik hoop dat al mijn kinderen Jezus leren kennen en zelf kiezen om Hem te volgen. Dat gun ik ze meer dan wat dan ook. Natuurlijk hoop ik dat ze gelukkig zijn, goede vrienden hebben en hun weg vinden in deze maatschappij, maar boven alles hoop ik dat ze ontdekken dat God met hen meegaat. God sprak tot Jakob: “Ik zal overal met je meegaan en Ik zal je niet verlaten.” Die belofte gaat eigenlijk mijn hele leven met me mee en ze komt steeds weer terug. Dat God erbij is, wat er ook gebeurt.’