Body builder Joseph Masloub: ‘Als God in jouw leven is, dan ben je het licht voor anderen’

Het is even stil aan tafel wanneer Jan van den Bosch opent met de vraag hoe het was om op te groeien in Damascus, vlak bij Bethlehem, waar het kerstverhaal zich afspeelde. Joseph knikt langzaam. ‘Ik groeide op in een Syrisch orthodox gezin. We hadden tradities, vierden Pasen en Kerst, maar ik had niet echt een relatie met God. Ik sprak Hem niet vaak aan.’

Als de burgeroorlog in 2011 uitbreekt, verandert zijn jeugd radicaal. ‘Heel Syrië lag op zijn kop. Veel provincies waren helemaal verwoest. In Damascus zagen we elke dag bloed. Iedere dag werd er wel iemand neergeschoten of gedood. Dit hoorde erbij. Het was normaal. Op een basketbalclub viel een raket, mijn vrienden werden door scherfinslagen geraakt. Zij konden niet meer gered worden. Ik was toen elf. We hebben veel gezien. Dus, ons hart was sterk. We hadden ook het geloof in God dat Hij zijn kinderen niet in de steek zou laten.’

Zijn ouders besluiten te vluchten naar Egypte. In Egypte wonen is niet makkelijk voor een jongen van elf. Het was een totaal andere wereld. De cultuur, de straten, alles was wennen. En ik was pas elf. Toch voelde ik me ineens verantwoordelijk voor ons gezin. We keerden terug naar Damascus, waar de oorlog op dat moment nog altijd voortduurde. Op oudejaarsavond 2016 vertelde mijn vader dat hij zou vluchten naar Europa. Hij had dat besloten zonder met ons te overleggen. Hij wilde een toekomst voor ons opbouwen, zei hij.’ Zijn vader bereikt Nederland via de gevaarlijke route die zoveel Syrische vluchtelingen moeten gaan. Nadat hij is aangekomen in een azc, mag het gezin komen via gezinshereniging. ‘Ik was blij. Ik kende al dingen van Nederland. Ik leerde de taal via YouTube en keek tutorials. Ik droomde erover om in Europa te studeren.’

‘De overgang was groot, want alles is anders hier. Een andere infrastructuur en gebouwen. Alles is goed geregeld. Ik vond het leuk dat mensen op de fiets naar werk en school gaan. Dat is sportief.’ Joseph zet zich volledig in voor zijn toekomst. Hij studeert artificial intelligence en neuroscience. ‘Ik wist dat de weg onmogelijk leek, want ik had geen Nederlandse middelbare school gedaan. Maar God heeft wegen. Wie zoekt zal vinden, zegt de Bijbel. Ik ging VWO 4, 5 en 6 zelfstandig te leren. De stof is hetzelfde in alle talen. Ik haalde mijn diploma en ging door naar de universiteit.’

In Syrië kende Joseph de tradities, maar niet God als persoon. Dat verandert in Nederland. ‘De relatie met God is een reis. Als je meer tijd met Hem spendeert, laat Hij Zich vanzelf zien.’ In een evangelische kerk ziet hij iets dat hij nooit eerder zag. ‘Mensen hadden kennis van de Bijbel en een relatie met God. Ik wilde God als Vader en vriend. En dat gebeurde. Ik heb God ontmoet en ik heb vaak Zijn stem gehoord. Als ik advies nodig heb, volg ik niet mijn eigen advies. God heeft betere plannen. Soms duurt het lang. Maar Hij openbaart het met een signaal of via een persoon. God heeft zijn eigen manieren.’

Naast zijn studie ontdekt Joseph een andere passie: sport. ‘Toen ik naar Nederland kwam deed ik al calisthenics en gymnastiek. Ik kwam goed in vorm. Toen belandde ik in de sportschool en maakte ik echt progressie, en kweekte ik spieren. Mensen moedigden mij aan om mee te doen aan wedstrijden. Ik twijfelde, maar heb me uiteindelijk aangemeld voor de Benelux-wedstrijd in België, in oktober 2023. Ik ben kampioen geworden. Mijn moeder had een visioen gekregen dat ik kampioen zou worden.’ Later volgt een Europese kampioenschapstitel. Zijn omgeving spoort hem aan om voor het wereldkampioenschap te gaan. Maar Joseph weigert. Waarom? Hij ademt diep in. ‘Ik moest steroïden gebruiken. Dat is niet wat God van mij wil. Het lichaam is een tempel van Gods geest. Ik wilde mijn organen niet beschadigen.’