Bobby Schuller: ‘De meeste christenen roeien, maar God wil dat wij zeilen’

Directe aanleiding voor het gesprek is Schullers boek Clothed with Power from on High, vertaald in het Nederlands naar ‘Kracht van de Heilige Geest’. De titel verwijst naar Jezus’ opdracht aan Zijn volgelingen om te wachten totdat zij worden ‘bekleed met kracht uit de hoogte’. Volgens Schuller is de verandering bij de discipelen moeilijk te overschatten. ‘Pas nadat zij met de Heilige Geest en Gods kracht waren vervuld, gingen zij er vrijmoedig op uit. De kracht van de Geest doet iets met je. Hij drijft en leidt je.’

Bobby wil zijn boodschap nadrukkelijk laten klinken binnen de gereformeerde traditie waartoe hij zelf behoort. Die traditie leert niet dat de gaven van de Geest zijn opgehouden, benadrukt hij, maar in de praktijk bestaat er wel veel terughoudendheid. Hij haalt daarvoor een uitspraak aan van een gereformeerde predikant die hij ziet als een van zijn leermeesters: “De gereformeerde kerk gelooft in de gaven van de Geest. Ze maken ons alleen doodsbang en daarom gebruiken we ze nooit.” We willen heel voorzichtig zijn met de bewering dat allerlei bizarre dingen die soms gebeuren van God zijn. We weten niet of die van God komen. Maar voorzichtigheid moet niet veranderen in afstandelijkheid. Vanuit pastoraal oogpunt probeer ik te zeggen: deze gaven zijn er ook voor vandaag en we hebben de gaven van de Geest nodig. Maar meer nog dan de gaven hebben we de Heilige Geest Zelf nodig, de aanwezigheid van God. We hebben de aanwezigheid van de Heer op een werkelijke en tastbare manier nodig, niet op een theoretische manier. We moeten Gods aanwezigheid praktisch ervaren.’

Bobby verduidelijkt zijn punt met een voorbeeld van Corrie ten Boom. Een lege handschoen kan niets, maar met een hand erin wel. ‘Dan zeg je misschien: dat doet de handschoen niet, dat doet de hand in de handschoen. En dat klopt. In Johannes 15 lezen we: zonder Mij kun je niets doen. Maar met de Heer kun je veel doen. Veel hedendaagse christenen leven  alsof zij zelf de hand zijn. Ikzelf ook. Ik ben een groot deel van mijn leven als christen en voorganger bezig geweest in mijn eigen kracht. Ik zei wel dat ik het niet in mijn eigen kracht deed. Maar als ik het niet in mijn eigen kracht doe, waarom was ik dan zo moe? Leven in de kracht van de Geest is als zeilen, maar ik denk dat de meeste christenen roeien. Je komt wel vooruit, maar je steekt er de Stille Oceaan niet mee over. Dan kun je beter zeilen. Zeilen is nog altijd werk, zelfs hard werken, maar je kunt doorgaan zonder dat je kracht opraakt.’

Over zoon Cohen vertellen Bobby en Hannah dat zijn ontwikkeling in vijf jaar sterk is veranderd. Hij zit in een klas voor kinderen met extra ondersteuningsbehoeften, maar kreeg onlangs een onderscheiding. Zijn leerkracht noemde hem een uitblinker. ‘We zijn gewoon dankbaar voor wat God in zijn leven doet. Cohen werd gediagnosticeerd met polymicrogyrie, een aandoening waarbij de ontwikkeling van het hersenweefsel is verstoord’ legt Hannah uit. ‘Mensen horen ons over genezing en geloof praten en denken: Hannah en Bobby, jullie begrijpen het niet. Jullie weten niet wat ik meemaak. Maar wij zijn in ons eigen gezin met ernstige beperkingen geconfronteerd. Ik begrijp het wél. Ik kampte met auto-immuunziekten en ben volledig genezen. Ook bij Cohen zien we alleen maar vooruitgang. Artsen hielden er op enig moment rekening mee dat hij mogelijk een aandoening had waardoor hij steeds verder achteruit zou gaan en uiteindelijk zou overlijden. Maar we hebben alleen maar verbetering gezien! Dus als je hebt gebeden en niet onmiddellijk iets hebt zien gebeuren, willen we dat je weet dat wij niet de mensen zijn die zeggen dat je niet genoeg geloof hebt. Nee, we blijven samen met jou geloven, totdat we alles zien wat God in jouw leven wil doen. Voor jou, je kinderen en je kleinkinderen.’