Ajax-voetballer Djarno Hofland werd als christen voor gek verklaard

Voor Djarno betekende Pasen lange tijd ‘met de kinderen chocoladeeitjes eten en paastakjes maken, meer niet’. Tegelijk groeide er van binnen een diepere onrust bij hem. ‘Ik leefde eigenlijk voortdurend in angst en wilde mij beter voordoen dan ik was. Ik ben van nature een gevoelige jongen.  Ik had dure spullen, dure auto’s en alles wat daarbij hoort. Dingen waarvan je diep van binnen voelt dat het niet goed is. Daarom had ik een gevoel van leegte. Het werd voor mij een moeilijke en donkere periode waarin ik worstelde met angstige gedachten. Jarenlang droeg ik een masker om mijn kwetsbaarheid te verbergen.’

Een onverwachte ontmoeting bracht verandering in het leven van Djarno. Een vrouw zei tegen mij: “Geloof me, jij bent niet deze jongen. Ik bid dat je jouw weg gaat vinden.” Dat zette mij aan het denken. Uiteindelijk kwam ik in De Meerkerk terecht. Ik werd daar zo warm ontvangen. Ik kwam er op een zondag en ben daar nooit meer weggegaan. Ik ben een echte familieman en als ik de Meerkerk in één woord moet omschrijven, dan is dat familie. Ook het spreken van Patrick maakte indruk op me. Je kunt veel praten, maar als iemand vanuit zijn hart spreekt, voel je dat. Dat voelde ik hier.’

‘De Alpha-cursus werd mijn volgende stap. Dat heeft mijn leven echt veranderd. Sinds ik mijn masker heb afgezet, merk ik dat mensen zeggen dat ik ben doorgedraaid omdat ik naar de kerk ga. Ik ben veel kwijtgeraakt, maar mijn gezin is gebleven. Ik voel me nu rijker, meer vervuld in mijn hart en gezegend. Dat geeft mij rust. Ik ben ook gedoopt. Dat ik in het water ben gegaan en eruit ben gekomen, dat is voor mij het teken dat ik alles achter mij heb gelaten en een nieuw leven heb gekregen. Ik heb dingen gedaan waar ik mee worstelde, ook naar mijn gezin en mijn vrouw. Ik had altijd het gevoel dat ik niet goed genoeg was. Nu kijk ik vooruit en hoef niet meer te blijven hangen in wat ik fout heb gedaan. Ik kan mijn kinderen nu het gevoel geven dat ik een echte vader ben. Dat ik er ben met mijn hart. Ik voel me nu veel rijker, veel meer vervuld in mijn hart en gezegend.’

Ook voor Patrick van der Laan begon de geloofsreis in een diepe crisis. ‘Op twaalfjarige leeftijd werd mijn moeder ongeneeslijk ziek. Mijn zus en ik bleven achter met een zieke moeder en moesten zelf voor het gezin zorgen. Kort voor haar overlijden vertelde zij dat ze tot geloof was gekomen. Ze vertelde dat ze Jezus had toegelaten in haar leven. Ik begreep daar niets van. Maar ze veranderde zichtbaar, van nacht naar dag. Na haar overlijden had ik geen dromen meer en ging ik voor mijn gevoel richting een hopeloos einde. Maar nu heb ik in Christus eindeloze hoop gevonden. Dat is een enorm verschil, van een hopeloos einde naar eindeloze hoop.’

‘Ik ging naar de Alpha-cursus n in de volle overtuiging dat God niet bestaat. Het werd mijn missie om dat te bewijzen. Maar ik kwam tot een andere conclusie. Het kwam uiteindelijk neer op een wilsbesluit om te geloven, ondanks de vragen die blijven. Als ik kinderen zie die ernstig ziek zijn, roept dat veel vragen op. Daar heb ik geen antwoord op. Het is voor mij goed om te leven met mysteries.’

Voor Patrick ligt de betekenis van Pasen in een persoonlijk beeld. Hij verwijst naar Maria Magdalena bij het graf. ‘Zij dacht dat Jezus de tuinman was. Dat beeld spreekt mij aan. Jezus wil niet alleen een nieuwe tuin ontwerpen, maar ook aanleggen en onderhouden. Die nieuwe tuin is mijn hart en mijn leven. Het moet van je hoofd naar je hart gaan om het evangelie echt te begrijpen. God zegt altijd: “Welkom thuis!” Wat je ook gedaan hebt en wie je ook bent, een nieuw leven is mogelijk.’